Biblioafonso

"La invención de Hugo", película, libro e autómata

2012-01-31T10:42:00.002+01:00

A nova película de Scorsese está baseada nun libro que temos na nosa biblioteca desde fai bastante tempo. No seu día puublicamos unha entradiña dedicada a esa extraña novela que ao tempo é novela e máis cousas, como libro ilustrado, cómic, homenaxe ao cine mudo e aos autómatas que parecen pura ficción e son... reais, museos incluídos.
   Pincha aquí para acceder a máis información sobre a nova película.
   E pincha aquí para ler, se queres, a entrada sobre o libro na que está baseada a peli de Scorsese.
   E lembra: no propio libro, que tes na biblioteca, hai nas páxinas finais un enlace para ver en internet que o autómata da novela (e da película, cabe supoñer) é real como a literatura mesma...

Libros con vida?

2012-01-16T07:30:00.000+01:00

Mirade o que acontece nas bibliotecas canto quedan sen usuarios/as.

E lembrade... sempre cun libro na man porque non hai tempo que perder:

Cómics: Novidades de xaneiro de 2012

2012-01-09T19:35:00.000+01:00

A nosa biblioteca ten xa tres novos álbumes á túa disposición que consideramos do melloriño:

1) Temos por fin La balada del mar salado, de Hugo Pratt, obra dos anos sesenta na que aparece por vez primeira o personaxe Corto Maltese (con "e": somos militantes, lembra), se ben esta longa historia non é "de Corto", senón coral, e se houbera que destacar un personaxe entre o coro, éste sería a inolvidable Pandora, quen ademais nas páxinas finais permite a aparición da primeira das inefables despedidas de Corto das súas igualmente inefables (...) mulleres. Por desgracia a temos a cor, como xa estamos acostumados, pero é que a obra era en branco e negro, e ao pasar as súas páxinas a cor (por motivos comerciais), por moi bo que éste sexa, nótase que... non, que non é o ideado polo autor, Hugo Pratt. Un día escribiremos aquí un par de entradas sobre este autor (debuxante e guionista), un dos maiores da historia do cómic e dunha altura que xa quererían moitos modernos.

2) Outro album dedicado á saga de Corto Maltese, neste caso ás historias curtas de vinte páxinas que seguen ao album anterior e antes de meterse Pratt noutra historia ben longa como a que trancorre en Siberia cun poético título que mostra a orixe sefardita de Pratt e que aquí, país de carpetovetónicos, cambiaron por outro título que parece máis ben da saga infantil de Tintín. En fin... Advertimos que este tomo, Las célticas, non é o album que segue cronoloxicamente a La balada..., pero leva dentro historias moi ben contadas e cheas de referencias literarias, míticas e cinematográficas, con esa capacidade de Prattt de convertir a erudición en viñetas cheas de... vida. (O de mesturar substancias eruditas distintas para crear algo novo en certo modo tómao de Borges, como se ve claramante no episodio entre os nacionalistas irlandeses, versión libre dun conto borgeano, pero a diferencia do seu admirado arxentino, hai máis vida en Pratt que nos relatos tantas veces intelectualizados de máis do bonaerense). Pretendemos ler no club de lectura deste ano o episodio irlandés comentado, pero os outros do tomo non desmerecen. Moi recomendable. (Outra vez está editado indebidamente a cor: ver parágrafo anterior).

3) E finalmente xa temos o album do novo autor francés B. Vivès , titulado El gusto del cloro, un tomo que pide a gritos unha futura entrada específica. Se alguén ainda non coñece a este autor e este album, que se poña xa as pilas. Vivès xa non debuxa en papel, senón que tanto os trazos como as cores son vía ordenador (visita YouTube para ver a Vivès en acción), e iso nótase no propio estilo deste debuxante polo demais virtuoso. Esta historia, como a que publicou a continuación a mesma editorial sobre a relación dunha rapaza cun, digamos, amigo, permite recoñecer un tipo de relato ata agora pouco frecuente no mundo do cómic -se ben non inexistente-, pero presente no mundo do relato e do relato breve dos países occidentais nos últimos cento e pico anos. Para demorarse nunha lectura da típica historia da que esa xente que tan ben coñecemos soe dicir "¿pero que tomadura de pelo é isto, que non pasa nada de nada en páxinas e páxinas...?". You know what I mean.

PS: Pola súa parte o Departamento de Lingua Castelá acaba de comprar o album Sangre de mi sangre, de Lola Lorente, editado por Astiberri. Tamén en exposición das novidades da nosa biblio.

Feliz aninovo 2012

2011-12-30T07:30:00.000+01:00

Cos mellores desexos

Guía de lectura. Navidades 2011

2011-12-21T17:23:00.000+01:00

Como cada fin ano vos presentamos a guía de lectura coas recomendacions para estas Navidades. Coordinada polas bibliotecas de Cambre, participaron na súa elaboración varios colexios de infantil e primaria e os dous IES do concello. Na guía encontraredes propostas de libros (narrativa poesía, banda deseñada), películas e música para todas as idades, dende os primeiros meses de vida ata recomendacións para adultos, agrupadas por edades.

Open publication - Free publishing - More lectura

Mercadiño solidario

2011-12-14T18:32:00.000+01:00

O proxecto "Navidades Solidarias" de axuda á Cociña Económica é un proxecto que iniciamos este ano unha serie de alumnos de 2º de Bacharelato como continuación do proxecto iniciado o ano pasado pola profesora de francés Isabel Luna e unha parte dos seus alumnos de Atención Educativa e Francés. Contamos tamén coa colaboración duha parte do alumnado da ESO que quixo axudar neste traballo. Moi similar ao do ano pasado, o proxecto consiste, basicamente, na recadación de fondos para a organización anteriormente dita, a través da venda dunhas rifas de baixo custo e un mercadiño solidario con obxectos doados polo alumnando e profesorado. Paralemente, fíxose unha campaña de recollida de alimentos, obxectos de hixiene persoal e roupa que serán doados íntegramente á Cociña Económica. Todo aquel que quera participar neste proxecto so ten que achegarse ó noso mercadiño (aberto nos recreos de Bacharelato e a ESO) e mercar ben obxectos ou rifas, podendo tamén doar directamente o que comentamos anteriormente (roupa, obxectos de hixiene e, principalmente, comida) deixando todo esto na aula de Francés.

Moitas gracias pola vosa colaboración.

10 DECEMBRO DDHH

2011-12-10T17:51:00.000+01:00

63 anos despois da súa proclamación, segue sendo necesario lembrar esta data, 10 de decembro, na que a Asamblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a Declaración dos Dereitos Humanos.

Necesario porque nin tan sequera nos países que asinaron esta declaración están garantidos estes dereitos en igualdade de condicións para toda a poboación. Non hai máis que botar unha ollada ao noso arredor, asomarse ás noticias.

Mais aínda así cabe pensar que un outro mundo é posible, que hai arrecendos espallados no ar que nos permiten prender unha candea pola esperanza, por estas xeracións, hoxe nen@s, adolescentes, que medran nas nosas aulas, ao abeiro das nosas Bibliotecas -das súas lecturas, da súa información, da súa formación- nen@s e adolescentes que se implican ilusionad@s e con empeño en proxectos coma "Coñecernos para querernos", nun intercambio persoal e de coñecementos con nen@s dos campamentos saharahuis, para quenes a apertura dunha biblioteca con (o Bubisher) ou sen (O Niño do Bubi) rodas, supón moito máis que un mundo de oportunidades. Para acceder á ilusión, aos soños, á formación, ao coñecemento doutras culturas, doutro idioma.

E con esa candea acesa, brincan faíscas que prenden en case un cento de Bibliotecas Escolares Galegas, que por todo o país escollen cada unha un fermoso álbum ilustrado para agasallar a ese recén estreado Niño do Bubi, porque, coma nas nosas propias Bibliotecas, toda inauguración é unha festa. A esa festa que é a lectura, nesas bibliotecas acubilladas na area, queremos enviar estes álbumes como aves portadoras de boa sorte, como bubishers* cheos de cor, imaxes, historias. Porque as nosas bibliotecas, @s nos@s lectores e lectoras, compartimos co Bubisher, cos lectores e lectoras das súas bibliotecas a crenza firme nos Dereitos Humanos, dende o seu 1º artigo: "Tod@s nascemos libres e iguais en dignidade e dereitos"

* O bubisher (Oenanthe leucopyga e Oenanthe leucura) é un paxariño tímido que vive na Península e tamén en África, aquí chamámoslle collalba negra e no Sáhara o seu nome significa paxaro da boa sorte, no dialecto hassaní é Bubchir بوبشير (o da boa nova) porque adoita aniñar e criar despois das choivas, o que quer dicer que medrará a herba, algo moi importante para quen ten gando.

Bubisher é tamén o nome dun autobús-biblioteca que circula entre os campamentos do Sáhara para levar lectura e información. Ou sexa, unha biblio... pero con rodas!!!

Se queredes unirvos á iniciativa de Álbumes para o Bubisher, só tedes que poñer os vosos datos xunto ao resto das Bibes Galegas.

Música e DDHH

Texto de Maribel Serantes (CEIP Os Casais)

Imaxe atopada aquí

¿EDUCAR EN VALORES?

2011-11-30T18:55:00.001+01:00

Invita a facer unha seria reflexión

Open publication - Free publishing - More home

OUTRAS BIBLIOTECAS

2011-11-29T16:58:00.000+01:00

Precioso video para que vexamos que non todas as realidades son como a nosa e que con pouco pódese facer moito.

Cómics na biblio: novidades de novembro:

2011-11-29T12:50:00.001+01:00

O dobre delito de (1) ler, e (2) ler... cómics

A nosa biblioteca acaba de incorporar certos álbumes de cómics, máis ben tirando ao clásico, pero moi atractivos. Pouco a pouco iremos falando deles aquí, entrada a entrada, entre silencio abrumador e máis silencio abrumador, mais hoxe é o momento de dicir cales son, non de -unha vez máis- chorar:

- Fábula de Venecia, de Hugo Pratt. Unha aventura de Corto Maltese (así, coa "e" ao final: somos militantes) na querida Venecia de Pratt, un dos mellores autores de cómics de todos os tempos. Non é a súa mellor obra, pero é unha boa e interesante obra da que xa falaremos aquí, queridos fans. Editada a cor por Norma.

- O número 17 da serie sobre Tha Spirit, do gran Will Eisner, editado por Norma a cor. Un clásico. Aventuras de ambiente policial e urbano cunha planificación e unha concepción da páxina como unidade que debuxan unha "o" na boca do admirado lector.

- Un dos volumes dedicados á serie de Krazy Kat, do enorme Herriman, outro clásico, neste caso do cómic de humor, válido para todas as idades (tamén para os vellos de máis de trinta anos). Imprescindible, inolvidable e moitas palabras máis que comecen con "i". Herriman soamente necesitaba unha cárcere, un can policía, un rato un tanto sádico e unha gata tola e namorada á vez do rato e dos seus ladrillazos. Publicado por Planeta DeAgostini.

- O derradeiro número da saga do Señor Jean, unha serie francesa de fino humor e sarcasmo non tan fino ás veces. Moi bo igualmente.

- Low Moon, un recomendable album do noruego Jason, a cor, moi ben editado por Astiberri, con diferentes historias nas que o autor xoga cos distintos xéneros (western, ciencia-ficción, policial, etc.) sen faltar guiños culturetas para gafapastas ociosos.

E polo de agora máis nada. A ver se colocamos algo disto na sección de "Novidades" e damos algo a nota...

"Cómic e literatura", novo club de lectura

2011-11-25T14:35:00.001+01:00

Comunicamos mediante esta entrada que o club de lectura dedicado a "Cómic e literatura" dará comezo como tal a semana que entra. Seremos, en principio, unhas cinco persoas, máis dúas que estarán con nós vía internet, no blog, como outros anos. Pode que se sume alguén máis; sucede ás veces.

Para máis información (qué pretendemos facer, qué autores trataremos, qué tipo de cómics, etc.), ver no noso blog.

E xa está, creo.

PS: Premendo un pouco máis abaixo sobre a etiqueta "Cómic" pódense ver outras entradas dedicadas neste blog (Biblioafonso)aos cómics.

Sobre a lingua

2011-11-22T15:53:00.001+01:00

Dous vídeos interesantísimos. O primeiro vímolo na Biblioteca do Chouzo de onde collemos, tamén o texto. Aclaro que Cea, xunto con Carral e Osedo, é un dos lugares co mellor pan de Galicia.

Lipdub do CPI Virxe da Saleta sobre unha versión de Sweet Home Alabama de Lynyrd Skynyrd, popularizada por Siniestro Total como Miña Terra Galega. Sobre unha idea de Álvaro Cunqueiro, naceu a letra de A Lingua Sabe a Pan. Contou coa participación de todo o alumnado do CPI e dos músicos Pedro Feijoo e Charly Lincoln que gravaron, misturaron e produciron nos estudios Muu! de Vigo.

O segundo vídeo é de Carlos Blanco. Todo un fenómeno mediático.

Novo equipamento para a biblioteca

2011-11-19T12:21:00.001+01:00

Recentemente vimos de completar o equipamentomobiliario da biblioteca. Adquiriuse un moble para os deuvedés, posto que osdous existentes estaban a quedar pequenos, e dúas estanterías baixas.

O moble de deuvedés foi colocado na parede queestá xusto á entrada da biblioteca entre os dous arquivadores. Nos vindeirosdías será rotulado para ver, se deste xeito, conseguimos que as películas nonfiquen desordenadas.

Os dous novos mobles con andeis foroncolocados na esquina do fondo da biblioteca. Con eles modificaremos fisicamentea colocación de parte dos nosos fondos de ficción e conseguiremos un espazo deseu para os documentos de produción propia.

A frase do mes: José Saramago

2011-11-01T07:08:00.001+01:00

José Saramago

"Todo o mundo me di que teño que facer exercicio. Que é bo para a miña saúde. Mais nunca escoitei a ninguén que lle diga a un deportista: "Tes que ler"

Sobre o 15-M e os Indignados: selección de lecturas

2011-10-17T16:49:00.003+02:00

Selección de lecturas sobre o movemento do 15-M e "Os indignados" . Na biblioteca pódese contemplar na sección de novidades estes libros divulgativos.

Open publication - Free publishing - More lectura

A frase do mes: María Reimóndez

2011-10-01T07:49:00.001+02:00

María Reimóndez

“O día que aprendín a ler comprendín finalmente o que miña nai me contaba de que os libros eran o tesouro do saber dos brancos. Mais cando comecei a escribir estiven en desacardo con ela. Porque escribir foi sempre para min unha forma de falar con quen non está. Unha maneira de encher os ocos dunha vida chea de ausencias. Escribir é continuar as conversas que quedan penduradas do aire...”

María Reimóndez. Pirata. Vigo, Xerais, 2009, páx. 215

Memorias do curso 2010-2011

2011-07-07T09:36:00.005+02:00

Todo un curso de traballo en dúas memorias, a da Biblioteca e a do Programa ARCE:

Open publication - Free publishing - More biblioafonso

Open publication - Free publishing - More arce

Lecturas de verán 2011

2011-06-21T17:12:00.003+02:00

Xa están aquí as vacacións de verán e o noso consello de non esquecer neste tempo de lecer as boas lecturas. Esta é a guía que as bibliotecas municipais e escolares de Cambre elaboramos pensando neste tempo de lecer. Desde o ano 2008 todas as bibliotecas vimos colaborando na composición desta guía que non só inclúe libros senón tamén propostas musicais e cinematográficas. Nela participamos as bibliotecas municipais e as bibliotecas dos centros escolares: CEIP Portofaro, CEIP O Graxal, CEIP Torrente Ballester, CEIP Emilio González López, CEIP Wenceslao Fernández Flórez, IES David Buján e o IES Afonso X, O Sabio . Esperamos que gocedes destas propostas e feliz verán.

Sobre a IV Xornada dos Clubs de Lectura en Santiago

2011-06-15T12:14:00.005+02:00

Como en anos anteriores tivo lugar o día 10 un novo encontro en Santiago dos coordinadores dos diferentes clubs de lectura existentes en colexios e institutos de Galicia. Tamén o noso IES estivo alí representado, claro é.
Comezou o día coa intervención de Ana Díaz-Plaja Taboada, chegada desde Cataluña para, una vez máis, falar da posibilidade da utilización da literatura de baixa calidade, "literatura lixo" (sic), para elevarnos pouco a pouco cos lectores dos clubs cara a unha literatura de máis calidade (clásicos ou non).
Antes da hora de xantar os coordinadores dos clubs reuníronse por "zonas" (Coruña, Ourense, etc,) en diferentes aulas para así compartir experiencias, dialogar, etc., tamén como nas outras ocasións.
Xa despois da comida certo número de responsables de clubs de lectura en centros distintos de Galicia contaron as súas experiencias, como tamén é costume.
Rematou a IV Xornada coa presencia do escritor Fernando Marías, que falou da súa dedicación á literatura en xeral e en particular á literatura así chamada "xuvenil", centrándose especialmente en gatos, autobuses, veciñas, arquivos, cines de sesión nocturna e editores con particulares conceptos do negocio libresco. Falou, por suposto, de tres ou catro novelas "xuvenís" súas moi coñecidas, e sobre todo da última, tomándose a molestia de explicar a relación que o seu tema ou trama ten que ver coa súa vida, ou se se prefire, coa vida, a secas.
Acabamos cunha sorpresa, a actuación do músico e cantante Xabier Díaz, que podes ver e escoitar aquí.
PS: ¿Ten a administración intención de que haxa clubs de lectura o próximo curso...? Como dicía aquel lobo naquela revista do ano de Maricastaña: Aaaaaaaaaaaaaaauuuuuuuuuuhhh...!

Mural para a librería Cascanueces

2011-06-09T21:21:00.003+02:00

Video do mural de David Pintor para a Librería Cascanueces da Coruña, realizado por Luis Caldevilla.

Mural de David Pintor & Co. en la Librería Cascanueces (A Coruña) from Luis Caldevilla on Vimeo.

Celso Sanmartín con nós

2011-06-06T07:06:00.001+02:00

Días atrás e por terceiro curso consecutivo, o noso narrador de cabaceira pasouse polo instituto. Fermoso, impactante, así é Celso. Acada os silenzos máis espectantes coma as ruidosas gargalladas. Grazas

A FAME

AS APOSTAS DE LALÍN

Fronte ao verán...

2011-06-04T08:41:00.000+02:00

A insoportable levedade das bibliotecas escolares galegas

2011-06-01T07:20:00.002+02:00

MANIFESTO DAS BIBLIOTECAS ESCOLARES DE GALICIA

Ante a previsible retirada de formadores específicos no ámbito das bibliotecas escolares no Servizo de Formación do Profesorado, no Centro Autonómico de Formación e Innovación e nos centros de formación e recursos dependentes da Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, segundo o borrador da orde que convocará concurso público de méritos para cubrir postos de persoas directoras e asesoras nestes centros queremos manifestar o seguinte:

A insoportable levedade das bibliotecas escolares galegas

Hai proxectos que nacen marcados pola vulnerabilidade e a razón desta circunstancia non ten nada que ver coa falta de rigor ou a pouca entrega das persoas que os poñen en marcha. Máis ben ten que ver co feito de que nacen destinados a nadar contra corrente. Con todo, esa é a principal razón da súa existencia: xorden porque responden a unha necesidade non satisfeita pero compartida por un número crecente de persoas que senten que é posible compartir e facer viable o proxecto xuntos. Así naceu o movemento que cristalizou na iniciativa que todos coñecemos como PLAMBE. De xeito que dende hai algúns anos, esa iniciativa levou o mellor da creatividade e o esforzo de moitos docentes que xenerosamente regalaron o seu tempo e a súa capacidade de formar equipos e ilusionar a outros docentes en centros e centros de toda a nosa comunidade. Xuntos aprendemos a ser rigorosos e esixentes nos nosos proxectos, a crear espazos de aprendizaxe colaborativo, de cambios de estratexia, de achegamento ás novas tecnoloxías, de racionalización na xestión da información. Que ninguén se equivoque: os responsables das bibliotecas escolares non son seres evanescentes perdidos en vanas quimeras que tentan “roubar” horas a materias “importantes” para que o alumnado esmoreza entre mundos de ficción. Nada máis lonxe da realidade. Nun centro onde hai un equipo que xestiona a biblioteca de forma eficaz nótase. Os fondos adquírense con criterio, establécense acordos para xestionar a información, créanse espazos de colaboración e docencia compartida. Non é doado porque a maquinaria educativa ten unhas inercias difíciles de combater. A pesar de todo, estes docentes fórmanse e exercen a súa dura misión en horas non retribuídas, roubadas ás súas familias, ao descanso, ao lecer. Fomos coordinados con rigor e seriedade pola Asesoría de Bibliotecas Escolares pero sempre nos faltou o marco legal axeitado. A nosa misión é dura porque queda moito por definir. Na nosa inxenuidade e boa fe esperabamos conseguir progresivamente tempos e formación para seguir mellorando na nosa función se demostrabamos que eramos rigorosos e eficaces. Os nosos méritos como colectivo son dabondo coñecidos polos nosos gobernantes e acreditados por diferentes administracións e ámbitos a nivel estatal. Os numerosos e constantes premios anuais de boas prácticas concedidos polo Ministerio de Educación y Ciencia non caeron do ceo. Durante todos estes anos a formación recibida foi fundamental para levar a cabo actuacións rigorosas e enfocadas na dirección correcta.

Sabemos das cuantiosas axudas que a Dirección Xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, destina a outros proxectos, dos incentivos para a elaboración de contidos dixitais por parte das empresas editoriais, entre outras iniciativas. Non sería tamén interesante fomentar a produción de materiais propios e promover desde cada centro a estandarización de procedementos que axuden a xestionar a información entre o noso alumnado sen confiar todo a eses materiais externos que proceden da industria editorial, por valiosos que poidan ser? Por que non seguir aproveitando a experiencia e valía dos equipos das bibliotecas escolares nestes cometidos?. O noso empeño sempre foi crear nos centros pequenos focos que tentan estender esas boas prácticas de innovación e excelencia. Non entendemos este novo e repentino xiro na política de formación desta Dirección Xeral. Non nos parece xusto posto que, podemos dicir honestamente que, pola nosa banda, cumprimos con fartura. Ao desmantelar as estruturas que nos sosteñen o deterioro será proporcional ao entusiasmo e o esforzo investidos: inmenso e imparable. Algúns lembramos como o noso Conselleiro lanzou un bico ao aire ao despedirse dos asistentes aos últimos encontros despois dunhas entusiastas palabras de eloxio polos éxitos logrados polas bibliotecas escolares galegas a nivel estatal. Onde quedou ese entusiamo? Que interpretación debemos facer? O noso país pode permitirse tirar pola borda todo este traballo? E nós?. En que situación quedaremos agora diante das nosas comunidades educativas se despois de tanta insistencia é a propria Consellería a que nos invisibiliza?.

Concurso de relatos hiperbreves

2011-05-22T17:21:00.011+02:00

Acaba de rematar o concurso de relatos hiperbreves organizado dende o departamento de Lingua Castelá. O xurado integrado por membros de dito departamento dicidiron que os gañadores do concurso sexan: Modalidade 1º, 2º y 3º de E.S.O.: primer premio para La ultima carta de Iria Camiño Rey (3º C) e o segundo premio para Atado de Paula Saavedra Recouso (3º B).

Na modalidade 4º E.S.O, bacharelatos e ciclos: primeiro premio para El bosque de la nostalgia de Rosa Rodriguez Ramírez (2º Bach. B) e segundo premio para Como cada domingo de Giselle Mutsinzi Mukarukaka (2º Bach. A).

A entrega de premios tivo lugar no salón de actos do centro. Parabéns ás premiadas.

Aquí tedes unha foto das gañadoras do mesmo.

Lois Pereiro cantado por Radio Océano

2011-05-16T07:18:00.001+02:00

Outra pequena homenaxe a Lois Pereiro, poeta a que se lle adica o Día das Letras Galegas.

Visto en Alfaias de Marcos Calveiro. Máis recursos sobre Lois pereiro en Botons.

Lois Pereiro: trípticos

2011-05-11T07:20:00.001+02:00

Como unha das actividades realacionadas coa celebración do Días das Letras, a Biblioteca preparou uns trípticos para colocar sobre as mesas, adicados Lois Pereiro. Eses trípticos compóñense dunha ilustración sobre o autor, un anaco da súa biografía e un poema. Hai oito mesas e, polo tanto, oito trípticos.

Open publication - Free publishing - More arce

Achégate á lectura

2011-05-08T11:08:00.008+02:00

Dentro das actividades prevista no Programa ARCE (Campaña relacionada coa Lectura: "Achégate á Lectura") estivemos no febreiro pasado tirando moitas ducias de fotografías mentres o alumnado lía na Biblioteca. Con eses centos de foto compuxemos dous puzles que ao verse de preto semellan desenfocados máis cando os miramos de lonxe pódense apreciar claramente as figuras de Beatriz e Xaime lendo. Moitas grazas a todas e todos que se deixaron fotografar e especialmente ao alumnado de 2º de Bacharelato que serviron como modelos para o deseño das composicións finais.

Hoxe, estas dúas fotos fotografías impresas en gran tamaño, están situadas nun lugar moi sobranceiro da Biblioteca.

A Frase do Mes: Karl Popper

2011-05-02T08:57:00.001+02:00

Karl Popper

"Na miña opinión, ningunha outra realización humana, ni sequera as maiores creacións da literatura e da arte, supón unha maior sublimación de todas as facultades humanas e ao mesmo tempo algo tan conmovedor e marabilloso como as grandes obras da música clásica. Pero creo que os libros son aínda máis importantes desde un punto de vista cultrual"

Correlingua

2011-04-30T08:49:00.007+02:00

Este é o video gañador do correlingua deste ano feito polos compañeiros do I.E.S. da Fonsagrada. Botédelle unha ollada. É fresco e divertido. Otro xeito de reivindicar a nosa lingua. Aí o tedes:

A gañadora

2011-04-28T18:32:00.007+02:00

Hai uns días a escritora Ana Mª Matute recibiu o Premio Cervantes do 2010. É a terceira muller en gañalo. O seu discurso e todo un exemplo de amor ós libros e á literatura. hay moitas frases cheas de sabiduria como pero eu quedaríame co parágrafo que tedes a continuación polas suas referencias os nenos cos que nos traballamos e a esos clásicos que están ou deberían estar tan vixentes

"....me estremece pensar y saber que se mutilan bajo pretextos inanes de correcciones políticas más o menos oportunas y que unas manos depredadoras, imaginando, tal vez, que ser niño significa ser idiota, convierten verdaderas joyas literarias en relatos, no solo mortalmente aburridos sino, además, necios. Y aún nos preguntamos po qué los niños leen poco?"

Aquí tedes un enlace ó xornal El País donde poderedes ler o discurso enteiro.

Semana cultural

2011-04-26T12:17:00.001+02:00

A semana do 11 ao 15 de Abril tivemos no noso centro a SEMANA CULTURAL. Dende a biblioteca propuxemos o tema: "2011 ano internacional dos bosques", que foi aceptado e utilizado de forma xeral por todos os departamentos. Cada departamento fixo as súas propostas e traballou nelas durante o tempo que considerou necesario ata devandita semana na que se expuxeron os distintos traballos feitos polo alumnado e compañeiros. Tedes as fotos das actividades no album a continuación

Dominó de libros na Biblioteca

2011-04-23T07:05:00.000+02:00

Outro xeito máis de celebrar o día do libro.

Visto en Fritekaris.

XVIII Certame Literario de Cambre

2011-04-11T10:09:00.002+02:00

Co obxectivo de estimular a creación literaria e fomentar a súa difusión entre a mocidade, os Equipos de Normalización Lingüística e os Departamentos de Lingua Galega e Literatura dos dous Institutos de Educación Secundaria de Cambre, Afonso X e David Buján, as asociacións de nais e pais e a Concellería de Cultura e Contratación do Concello de Cambre, convocan esta XVIII edición do CERTAME LITERARIO CAMBRE 2011 de acordo coas seguintes:

B A S E S

PRIMEIRA.- Poderá participar neste certame calquera moza/-o de idade comprendida entre os 12 e os 26 anos, segundo as seguintes categorías: CATEGORÍA A: de 12 a 14 anos CATEGORÍA B: de 15 a 18 anos CATEGORÍA C: de 19 a 26 anos

SEGUNDA.- Cada participante poderá presentar unha proposta a calquera das dúas modalidades: Poesía e Narración breve. Na modalidade de poesía presentaranse tres poemas como mínimo, de tema e forma libres. Na modalidade de narración breve a extensión máxima será de cinco DIN-A4 e o tema libre.

TERCEIRA.- Os traballos estarán escritos en lingua galega e deberán ser orixinais, inéditos e non premiados.

CUARTA.- Deberán de estar escritos con ordenador, en papel de tamaño DIN-A4, espazamento entre liñas simple e tamaño de letra 12, por unha soa cara; paxinados e sen asinar. Entregaranse orixinal e catro copias nun sobre no que figure: XVIII CERTAME LITERARIO, o lema ou pseudónimo do autor ou autora, a categoría (A, B ou C) e a modalidade (narración ou poesía). Cada traballo presentado levará xunto un sobre pechado no que, por fóra, deberán figurar os mesmos datos, e no interior, unha fotocopia do DNI, e a ficha de inscrición cuberta e asinada, que contén ademais os datos de teléfono, correo electrónico e nome do centro no que estudia ou traballa.

QUINTA.- Os traballos poderán presentarse persoalmente nas administracións dos Institutos ou ben seren enviados por correo ordinario a: Concello de Cambre – Área de Cultura e Contratación Adro, 1 - 15660 Cambre

SEXTA.- Haberá dous premios por categoría e modalidade, aínda que o xurado poderá declarar desertos calquera deles no caso de considerar insuficiente a calidade dos traballos presentados. O importe dos premios será de: CATEGORÍA A: 1º Premio: 230,00 € 2º Premio: 170,00 € CATEGORÍA B: 1º Premio: 290,00 € 2º Premio: 200,00 € CATEGORÍA C: 1º Premio: 400,00 € 2º Premio: 230,00 € SÉTIMA.- Aos premios practicaránselles as retencións legalmente estabelecidas. Con carácter previo á concesión comprobarase que os premiados estean ao corrente das súas obrigas tributarias e coa seguridade social. Non obterá a condición de premiado aquel no que concorra algunha das circunstancias excluíntes que se sinalan na lexislación en materia de subvencións. En todo caso, para a obtención do premio, a reparación de dita circunstancia terá que ser acreditada ante o concello antes do 30 de novembro de 2011.

OITAVA.- A data límite de entrega de traballos será o venres 29 de abril de 2011.

NOVENA.- A composición do xurado darase a coñecer no acto de entrega de premios, que terá lugar no instituto de secundaria David Buján de Sigrás (Cambre), o venres 27 de maio de 2011, ás 12:30 h.

DÉCIMA.- A organización do Certame resérvase o dereito a publicar os traballos premiados. Neste sentido os autores renuncian a calquera tipo de remuneración pola autoría. UNDÉCIMA.- Os traballos non premiados poderán ser solicitados polos seus autores ata un mes despois de que se faga público o fallo do xurado. Aqueles que non sexan reclamados destruiranse pasado este prazo.

DUODÉCIMA.- O xurado e a organización do certame están facultados para tomar as decisións que consideren oportunas ante a aparición dalgún imprevisto non recollido expresamente nas presentes bases. A participación neste certame implica o coñecemento e a aceptación íntegra destas bases.

"La montaña mágica", unha fábula de Taniguchi (cómic):

2011-04-06T11:15:00.010+02:00

Taniguchi, coa súa maestría habitual, regálanos outro album que podes coller cando queiras na biblio.

Trátase dunha historia fantástica que transcorre no Xapón dos anos sesenta, en Tottori, o pobo do autor, e protagonizada por un neno de once anos que ten unha irmá pequena, unha nai hospitalizada cunha enfermidade grave e, como é normal nas historias deste debuxante, un pai ausente, neste caso morto en accidente varios anos atrás. Ambos nenos viven cos avós mentres a nai loita entre a vida e a morte. Casualmente, o neno tomará contacto no Museo das Ciencias cunha salamántiga xigante do Xapón, que ao parecer realmente existen, a cal é capaz de falar con el, "o elixido", para pedirlle axuda para escapar e volver ao manantial ubicado debaixo das ruinas do castelo da gran montaña de Tottori, lugar máxico habitado polo pai do anfibio. A cambio, ese ser promete curar definitivamente á nai dos nenos. Nun momento da historia o pai falecido aparécese fantasmalmente aos pequenos. A historia, con estrutura de fábula, de conto fantástico, ten un contido ecoloxista, falándonos dunha íntima relación entre humanos e natureza moi presente tamén nas outras historias famosas de Taniguchi ("Barrio lejano", "El almanaque de mi padre", "Zoo en invierno", etc.: as dúas primeiras na biblio).

O estilo e técnica como debuxante desplegados neste album está na liña e no nivel propios deste autor de manga, coa novidade de ofrecer as súas páxinas a cor, o que dá enerxía e nova vida a esas viñetas de fondos debuxados a partir de fotos copiadas polos seus colaboradores do seu estudio. Ese estilo hiperrealista-fotográfico obsesivo, que, na nosa opinión, non resulta moi adecuado para as historias íntimas que Taniguchi quere contar cando é máis el, quedan sen embargo coa cor sobreposta dalgún xeito redimido ou mellorado. A percepción que o lector ten destas viñetas orixinadas en fotos é ben distinta agora que a cor é engadida, pois non procede da propia foto. Polo demais, o desplegue de toda a artillería taniguchiana segue en pé: é rara a páxina que non posúa planos, puntos de vista e formatos diversos, ata o punto de que é case imposible unha páxina sen polo menos unha viñeta en "picado" e outra en "contrapicado", como é igualmente rara a que carece dunha rectangular que percorra toda anchura da páxina. Como xa comentabamos na entrada dedicada a "Barrio lejano", tanta riqueza e variedade técnica nos álbumes de Taniguchi pode chegar a ser ás veces máis un incoveniente que unha boa ferramenta. O exceso de técnica pode desmellorar o relato do mesmo xeito que, por outras razóns, a falta de oficio estropea unha boa idea.

Lembra , para rematar, que tes na biblio tamén "Barrio lejano" e "El almanaque de mi padre", dúas boas obras deste autor xaponés.

Ah! O tomiño de "La montaña mágica" engade ao final unha interesante e clarificadora entrevista co autor. Ao mellor merece a pena comezar por ela... (Ou non).

Ugh!

A frase do mes: Alberto Manguel

2011-04-01T07:45:00.000+02:00

Alberto Manguel

"Todos nos lemos a nós mesmos e ao mundo que nos rodea para poder esculcar qué somos e ónde estamos. Lemos para entender, ou para empezar a entender. Non temos outro remedio que ler. Ler, case tanto com o respirar, é a nosa función esencial."

"El arte de volar", cómic

2011-03-23T12:07:00.009+01:00

Temos desde fai pouco na nosa biblio este album de Altarriba (guionista) e Kim (debuxante) tan premiado, tan premiado, que ao mesmo tempo recibe o Premio Nacional de Cataluña e o Nacional de España, ambos correspondentes ao 2010, metafísica carambola que non impediu sen embargo que caeran máis e máis premios de todos lados.

Altarriba cóntanos a vida do seu pai, desde que ten uns oito anos e traballa no campo aragonés ás ordes dun autoritario pai, nunha época de moitas necesidades e grandes desigualdades e inxustizas, pasando pola II República e a Guerra Civil na que loita do lado republicano. Pasa despois a Francia onde é membro da Resistencia, non sen antes sufrir o insufrible nos campos de concentración das praias francesas onde o Estado veciño agrupa aos fuxidos das tropas franquistas. A supervivencia en Marsella cun ex-anarquista neocapitalista metido no mercado negro do carbón -non é un chiste- dará paso á volta a España de Franco, onde sobrevivirá renunciando a tantas cousas como tantos outros españois daquela. A obra achégase ata fai poucos anos, cando o pai do guionista decide finalmente acabar coa súa vida de vello encerrado no xeriátrico. Fin.

En principio esta historia podería dar moitísimo de si, e converterse nunha referencia do cómic hispano, con premios nacionais ou non, pero desgraciadamente a torpeza do guinista desbarata esa posibilidade. Isto non impide ver certos valores nesta obra, que está ben en liñas xerais, e pode ser unha boa forma de que certas persoas intenten poñerse nos zapatos dos superviventes da postguerra, agora cun cómic.

Mais o album non é tan bo como para recibir tantos premios, nin para que certos gurús da crítica comiqueira deste país boten tantas flores. Non é para tanto, e un ten que ler en artigos, blogs, prólogos e epílogos ventas de fume só explicables polo amiguismo ou o delirio. A chuvia de premios é simplemente un fenómeno da natureza inexplicable, como calquera aficionado ao cómic pode comprobar asomándose ás páxinas deste sobrevalorado album. Talvez esta premitis sexa outra proba máis do que o politicamente correcto pesa para estas cousas, como xa comentábamos fai tempo falando de Persépolis.

Desde o punto de vista da linguaxe do cómic esta obriña é menor; moderadamente boa, pero sen máis, e con erros gordos de novato. Referímonos ao guionista, que pasa por ser "teórico do cómic" (?), o que ao noso xuízo non casa con trapalladas imposibles como a derradeira viñeta da páxina 121 (falamos da edición especial: un texto explicativo posto como o demo sabe como, seguido dun globo a destempo, e un debuxo ao final), ou a terceira da 167 propia de fanzine de adolescentes con presa (unha viñeta ¡sen debuxo!, só cun textazo explicativo e un globo cuxo pico apunta... ¡á anterior viñeta, meu Deus!). Polo demais, e falando en xeral, a obra adolece dun sistemático e insoportable exceso de textos explicativos cargantes que aplastan literalmente os debuxos das viñetas, que dan información con embudo convertendo moitísimas viñetas en cadriños-postais para facer de simple soporte deses textos, etc. Ademais, a historia carece de ritmo (o sentido do tempo, dos silencios, das viñetas e secuencias de transición a penas existen). Por se pouco fora, a primeira parte (República e Guerrra Civil) volve a caer no maniqueísmo que tantas veces en novelas, películas e agora cómic temos que padecer neste xénero da "Guerra Civil" -en España xa é un xénero, como o western ou o policíaco-, onde "o outro", neste caso os "nacionais", son presentados soamente de forma caricaturesca sen matiz algún (afortunadamente tal maniqueísmo vai sendo superado a partir do episodio marsellés).

En definitiva, temos na biblio a disposición de quen queira un cómic extenso no que o guionista quere facer unha homenaxe a o seu pai, membro da xeración que viviu a Guerra Civil e o posterior desterro, francés primeiro, e interior logo. ¿E o debuxante? O debuxante é o barcelonés Kim, autor non demasiado coñecido pero xa bastante maior, que, se ben non domina a figura humana como o prologuista di no album -debuxa sistematicamente mal a xente correndo que representa movendo á vez o brazo e a perna do mesmo lado, ou debuxa ao revés a man do vello sobre a perna da vella na páxina 178, etc.-, cumpre bastante ben co seu papel, e soporta estoicamente as barbaridades hipertextualizadas (perdón polo "palabro", que acabamos de inventar) do inefable teórico do cómic que Deus confunda, o coleccionista de premios.

E xa.

ARCE: III Encontro.Cambre do 16 ao 19 de marzo de 2011

2011-03-21T21:01:00.009+01:00

O derradeiro encontro do alumnado participante no Programa Arce “La Biblioteca escolar como recurso documental y punto de encuentro” financiado polo Ministerio de Educación e no que a nosa biblioteca participa xunto coa dos IES Siglo XXI de Sevilla e o IES Vallecas-Magerit de Madrid, desenvolveuse entre os días 16 e do de marzo. Foi un encontro intenso, de traballo e de experiencias, pero moi positivo a todos os niveis: relación entre o alumnado e profesorado, traballos desenvoltos, visitas e actividades realizadas… Lede a continuación unha breve crónica do acontecido nestes días. O mércores 16, a primeira hora da tarde, chegaron os 10 alumnos e alumnas de Madrid acompañados por dúas profesoras. Tras asentarse no hotel, dimos un paseo ata o Castel o de San Antón para visitar o museo, contemplar a baía e recibir algún apuntamentos de carácter histórico sobre a cidade e o seu porto. O xoves, 17, tras recibir no aeroporto as 11 persoas que chegaban desde Sevilla, dirixímonos ata o nos IES onde fomos recibidos polo Director e a Concelleira de Cultura de Cambre, na biblioteca. Tras as salutacións habituais e o intercambio de agasallos (moitísimas grazas) podemos contemplar unha presentación sobre lendas tradicionais galegas así como un pequeno concerto de acordeón e gaita. Debemos recoñecer a magnífica colaboración facilitada polas Bibliotecas Escolares de Galicia, as Bibliotecas Municip ais da Coruña, o Concello de Cambre e a Deputación provincial da Coruña, ademais do noso propio centro, para poder ofrecerlle aos nosos visitantes, uns agasallo que, esperemos, foran do agrado. Posteriormente vimos a exposición sobre Miguel Hernández e os traballos realizados ilustrado algunha pasaxe de “O bosque animado” . Ás 11 horas dirixímonos ata a Fundación Wenceslao Fernández Flórez onde fomos magnificamente recibidos e tratados por Alicia (grazas). Visitamos Villa Florentina e o seu xardín despois de recibir unas anotacións biográficas do escritor coruñés. Logo, iniciamos un pequeno paseo pola Fraga de Cecebre onde foron lidos pequenos textos alusivos ás paraxes polas paseábamos. Mais, de súpeto e moi de sorpresa, dous personaxes apareceron de entre as árbores e representaron unha pasaxe do libro en cuestión (moitas grazas Fas-que-fas, grupo de teatro da Fundación) Unha vez esgotados de tantas emocións e tanto paseo, xantamos no IES e o visitamos para dirixirnos, posteriormente, ata a Torre de Hércules (fermosas fotos obtivemos todos e todas) e logo ata o Monte de San Pedro onde o alumnado gozou do labirinto e dalgunha arma bélica de gran tamaño alí existente. Unha vez que todos estábamos agotados, dimos a xornada colectiva por rematada. Cea e hotel.

O venres contamos coa colaboración do IES Anxel Casal para desenvolver unha gimcana cultural pola Cidade Vella da cidade. Rematamos cantando e case bailando na praza de María Pita. Tras o cal dirixímonos, polo Paseo Marítimo (con parada na Praia do Orzán) ata o Acuarium Finisterrae onde xantamos e visitamos as súas instalación. Para rematar a xornada, a Rede Municipal de Bibliotecas da Coruña, recibiunos na última biblioteca inaugurada, a do Fórum Metropolitano, onde Mery e Iván fixeron de extraordinario anfitrións, mesmo vencendo o cansazo xeralizado entre o alumnado: volveron cantar mais esta vez nunha nova e fermosa biblioteca. O sábado, tras algúns paseos cada grupo iniciou o regreso ás súas respectiva localidades. Moitísimas grazas pola vosa visita.

Miguel Hernández: exposición conmemorativa do seu centario

2011-03-19T07:53:00.000+01:00

Co gallo da visita de alumando e profesorado dos centros cos que compartimos o Proxecto ARCE, teremos a oportunidade de contemplar a magnífica exposición que sobre Miguel Hernández, co gallo do seu primeiro centenario, preparou a biblioteca A Esperela do IES Mosteirón. Son un total de 15 paneis a dobre cara nun tamaño de 90 x 60 centímetros e de fermoso deseño. Parabéns polo traballo e moitas grazas por compartila.

Open publication - Free publishing - More biblioafonso

LIPDUB da biblioteca do IES da Fonsagrada

2011-03-14T22:14:00.003+01:00

Desde o blog Afonsa le e conta daa biblioteca do IES Fontem Albei da Fonsagrada, chéganos este impresionante vídeo. Parabéns polo traballo e pola idea (traballo coa CDU)

Programa ARCE: Benvidos

2011-03-14T08:50:00.004+01:00

Esta semana recibiremos no noso centros a alumnado e profesorado dos institutos cos que participamos no Proxecto ARCE, é dicir, dos IES Siglo XXI de Sevilla e do IES Vallevas-Magerit de Madrid. Co seguinte vídeo dámoslles a benvida:

Progama ARCE: El bosque animado

2011-03-09T07:55:00.000+01:00

A vindeira semana visitarán o noso centro alumnos e alumnas dos IES Vallecas-Magerit e Siglo XXI de Sevilla. Estarán na nosa biblioteca, no "Bosque animado" , visitaremos a Fundación Wenceslao Fernández Florez e a Fraga de Cecebre, ademais doutros lugares do noso contorno. Como anticipio, vexamos estes vídeos da pelicula de animación El bosque animado.

"Espera...", de Jason: un cómic tráxico

2011-03-08T22:03:00.001+01:00

Jason é o pseudónimo dun autor noruego de cómics (guionista e debuxante á vez), pouco coñecido talvez polo gran público. A editorial Astiberri en España leva anos editando obras del. En concreto ésta é de 2001, e probablemnte das mellores de Jason aínda que posteriormente publicara bastantes máis, non sempre do nivel esperable -é un autor un tanto irregular-.
A historia ten dúas partes: a infancia do protagonista e a súa cómplice relación co amigo que morrerá non diremos por que, e a idade adulta. Cada parte leva unha páxina-prólogo, muda. Antes da primeira vemos na rúa (exterior, pois) aos dous amigos petar nunha porta da que na derradeira viñeta sae un monstruo; antes da segunda vemos ao protagonista pola rúa pero que termina por entrar nun piso (interior, pois, e so) e mirar o exterior pola ventá. Desgraciadamente na versión en castelán Astiberri esquece reproducir na parte baixa da derradeira páxina da parte I a frase "End of part one", deixando ao lector sen posibilidade de distinguir a parte I da páxina-prólogo da II. Parece pouca cousa, mais non o é. Esa frase debería lerse dúas páxinas antes da que di en grande "Segunda parte"; ou sexa, baixo a última viñeta dedicada ao enterro, onde ela mira de costas como el se dirixe ao fondo, despois de crecer de golpe.

Todos os personaxes de Jason son animais antropomorfos, e as súa caras máis ben parecen así máscaras, provocando un extraño efecto á vez de cercanía e distancia. Son caras expresivas, un tanto simplificadas, pero ao tempo inexpresivas, a modo de caretas que ocultan sentimentos ou reaccións. Ese paradóxico efecto é marca da casa, e o bastante intenso como para non deixar indiferente.

Tamén é propio deste autor -afortunadamente, engadimos- o especial interese que demostra en non cambiar de punto de vista nin de plano: o plano mantense durante varias viñetas con certa frecuencia e buscando determinada forma de expresión (cando el traballa na factoría, ou a páxina dos primeiros planos da súa cara, etc.). O vicio do frecuente e incluso compulsivo cambio de plano, punto de vista, busca de perspectivas aéreas ou en picado, etc., moi propias de cómics de superheroes ou películas de acción estadounidenses (¿isto último é unha redundancia?) é froito, sospeitamos, da confusión entre a borracheira de desplegue técnico coa auténtica arte de contar unha historia ou suxerir certas emocións..., e así nos vai. Pois ben, se é certo que manter o plano é propio de cómics ou filmes humorísticos que deixan nas palabras ou movementos dos actores/personaxes o peso do "gag" ou da situación cómica, e polo tanto é propio de filmes ou cómics de acción ou moi dramáticos a complexización da sucesión de planos, tamén é certo que tanto en cine (Wenders, Tanner, Rohmer, Tarkovsky, etc.) como en banda deseñada non humorística (Chris Ware, Max, Jason...) hai autores que se saen desta aplastante lóxica ou convención, buscando outras formas de expresión non sempre cómodas para o lector... acomodado. É o caso.

Podemos falar tamén dos diálogos. Textos non hai, salvo títulos ou indicacións do final da parte I. Os diálogos nos cómics de Jason son breves. Hai quen di que é influencia do estilo cortante do escritor estadounidense Hemingway, que aparece máis ou menos transformados nas súas viñetas -non desde logo nesta historia-. Pode ser. Tamén pode ser que non e sexa unha mostra máis da simplificación concienzudamente buscada polo autor para lograr o efecto desexado no lector: caras simplificadas como máscaras antropomorfas, economía no cambio de plano e punto de vista, debuxos simples, diálogos breves...Ben, isto é a entrada dun blog e non debemos extendernos demasiado. Pero rematemos sinalando varias das preguntas que o lector acaba por facerse coa lectura deste cómic: ¿por que os homes adultos na primeira parte van con zancos?; ¿por que Batman e non outro personaxe une a ambos amigos?; ¿por que ese monstruo no prólogo I?; ¿por que ese diálogo sobre as fotos coa chica, con eses tempos verbais tan sorprendentes (non é erro de tradución)?; ¿como entender a dobre aparición da bici na parte I?; ¿e a do bus do final?; ¿por que ese diálogo tras a partida, no vestuario?; ¿por que aparece ese animal antediluviano comecometas?; etc.

Tapado por mangas deprimentes e mortadelos baratos, este pequeno album durme o soño dos xustos na nosa biblio desde que foi comprado fai anos. Aleluia.

A frase do mes: Federico García Lorca

2011-03-01T07:30:00.001+01:00

Locución de Federico García Lorca aao pobo de Fuente de Vaqueros (Granada). Seiembro de 1931.

"Cuando alguien va al teatro, a un concierto o a una fiesta de cualquier índole que sea, si la fiesta es de su agrado, recuerda inmediatamente y lamenta que las personas que él quiere no se encuentren allí. ‘Lo que le gustaría esto a mi hermana, a mi padre’, piensa, y no goza ya del espectáculo sino a través de una leve melancolía. Ésta es la melancolía que yo siento, no por la gente de mi casa, que sería pequeño y ruin, sino por todas las criaturas que por falta de medios y por desgracia suya no gozan del supremo bien de la belleza que es vida y es bondad y es serenidad y es pasión.

Por eso no tengo nunca un libro, porque regalo cuantos compro, que son infinitos, y por eso estoy aquí honrado y contento de inaugurar esta biblioteca del pueblo, la primera seguramente en toda la provincia de Granada. No sólo de pan vive el hombre. Yo, si tuviera hambre y estuviera desvalido en la calle no pediría un pan; sino que pediría medio pan y un libro. Y yo ataco desde aquí violentamente a los que solamente hablan de reivindicaciones económicas sin nombrar jamás las reivindicaciones culturales que es lo que los pueblos piden a gritos. Bien está que todos los hombres coman, pero que todos los hombres sepan. Que gocen todos los frutos del espíritu humano porque lo contrario es convertirlos en máquinas al servicio de Estado, es convertirlos en esclavos de una terrible organización social.

Yo tengo mucha más lástima de un hombre que quiere saber y no puede, que de un hambriento. Porque un hambriento puede calmar su hambre fácilmente con un pedazo de pan o con unas frutas, pero un hombre que tiene ansia de saber y no tiene medios, sufre una terrible agonía porque son libros, libros, muchos libros los que necesita y ¿dónde están esos libros?

¡Libros! ¡Libros! Hace aquí una palabra mágica que equivale a decir: ‘amor, amor’, y que debían los pueblos pedir como piden pan o como anhelan la lluvia para sus sementeras. Cuando el insigne escritor ruso Fedor Dostoyevsky, padre de la revolución rusa mucho más que Lenin, estaba prisionero en la Siberia, alejado del mundo, entre cuatro paredes y cercado por desoladas llanuras de nieve infinita; y pedía socorro en carta a su lejana familia, sólo decía: ‘¡Enviadme libros, libros, muchos libros para que mi alma no muera!’. Tenía frío y no pedía fuego, tenía terrible sed y no pedía agua: pedía libros, es decir, horizontes, es decir, escaleras para subir la cumbre del espíritu y del corazón. Porque la agonía física, biológica, natural, de un cuerpo por hambre, sed o frío, dura poco, muy poco, pero la agonía del alma insatisfecha dura toda la vida..."

28 de febreiro: Día de Andalucía

2011-02-28T07:09:00.000+01:00

Os compañeiros e compañeiras do IES Siglo XXI de Sevilla, veñen de presentarnos a seguinte selección de poetas andaluces. Fantástico traballo.

Open publication - Free publishing - More poesia

A adolescencia e as etiquetas

2011-02-14T19:56:00.002+01:00

Con todo repeto...

Visto en Navegar sin naufragar.

Club de Lectura 2010-11, en movemento...

2011-02-08T18:18:00.005+01:00

Co comezo deste ano 2011 o Club de Lectura deste IES e desta biblioteca nosa está outra vez en movemento.

O Departamento de Lingua Castelá leva un grupo de 1º-2º da ESO que de momento está a ler Dos velas para el diablo, de Laura Gallego. O Departamento de Inglés leva outros de 3º e 4º da ESO nos que lerán a coñecida serie de cómics Zits, naturalmente en inglés, como Deus manda. Pola súa parte o inefable Departamento de Filosofía dá unha vez máis a nota, agora coa lectura de textos variados baixo o título de "Literatura e rock´n´roll" (en fin...!), cun grupo de 1º-2º de bacharelato.

Aproveitamos que o Pisuerga pasa por Valladolid para invitar unha vez máis a algún profe que aínda se vexa con forzas para crear un novo grupo-club. Estamos a tempo: hai sitio.

A Frase do mes: Michèle Petit

2011-02-02T21:07:00.002+01:00

Michèle Petit

"A individuación e a lectura van de concerto, pero talvez a lectura, aínda que constitúe un punto de apoio decisivo na elaboración da singularidade propia, presupón sen embargo, polo menos para os raparigos, o saír do grupo, ou a dificultade de sentirse parte integrante del, ou un desexo de diferenciarse. E esta diferenza, en diante, vese ratificada, desenvolvida, grazas á lectura."

Michèle Petit. Nuevos acercamientos a los jóvenes y la lectura. México, Fondo de Cultura Económica, 1999, páx. 138.

"Barrio lejano", cómic de Taniguchi

2011-02-02T10:27:00.004+01:00

Taniguchi é considerado como un dos máis importantes autores (guionista e debuxante)do "manga" xaponés -entendemos por "manga" cómic xaponés, sen máis- e do cómic mundial. "Barrio lejano" conta unha historia en principio pouco orixinal e moi recurrente na novela, o cine e o cómic: a viaxe no tempo, na variante tamén pouco orixinal de volver a vivir na adolescencia ou primeira xuventude, pero sabendo o que na idade adulta (supostamente) sabemos. Ata aí, nada novo, ¿verdade?: o protagonista, un pai de familia xaponés da actualidade, con problemas cos fillos e a súa muller, de volta de moitas cousas e con tendencia a beber demasiado, equivócase de tren e acaba no pobo de orixe, onde visita o ciminterio da súa nai e será "víctima" dun suceso incomprensible que leva a este home de cincuenta anos a cando é estudante de bacharelato nos primeiros sesenta. Ó de sempre: ¿pode cambiar o seu propio destino?,; ¿pode axudar ás persoas que quere nos problemas que el sabe que terán?; ¿é posible viaxar ao pasado e que non salte todo o "futuro prtérito" polos aires?; etc. Se só fora isto, incluído o desenlace da última páxina, a obra sería interesante para pasar o rato, pero non moito máis... Pero si é algo máis: Taniguchi tiña a idade do protagonista cando debuxa as súas viñetas. Está claro, fala, tamén, de si mesmo. Por H ou por B a maioría dos mellores albumes de cómics son de base autobiográfica, e non estamos a falar de viaxes no tempo. Ou si, pero desde outra perspectiva... máis interesante. Non fala Taniguchi dunha manida viaxe no tempo "obxectivo" (o que toda humanidade comparte, a historia, a sociedade xaponesa, etc.), senón do tempo tal e como cada quen o vivimos no noso interior. Non fai falta botar man da xerga existencialista-peñazo agora: baste recordar que todos estamos mesturando presente, pasado e futuro (como proxecto) constantemente. Camiñamos pola rúa para ir ao súper e a nosa mente lévanos á nosa adolescencia, pero cruzámonos coa veciña e dicimos "ola" á vez que volvemos ao presente, para logo pensar qué faremos nas vacacións de verán dentro de varios meses, e acto seguido sae da nosa memoria o noso amigo da infancia X, co cal cortamos relación por un funesto malentendido, e preguntámonos como sería a nosa adolescencia se tal ruptura se evitara... Constantemente estámonos a (re)contar o noso pasado, probablemnte máis fragmentariamente do que pretendemos, pero é que ese conto ímolo modificando co paso dos anos, refacendo continuamente a memoria da nosa infancia, adolescencia, etc. Diso fala o Taniguchi de cincuenta anos que comeza este cómic, envolto no celofán convencional da tópica viaxe no tempo "obxectivo-histórico" que é só isio: celofán. Como mostra, dous botóns: no volume II, 1)o anti-flash-back no que o adolescente "recorda" a noite de copas falando coa camareira e o ligue ao que propón o que propón; 2)a escena impagable da estación cando intenta conseguir que o seu pai non abandone á familia, e a explicación que se dá a si mesmo despois do seu comprtamento. Chega con iso. Ou sexa, nunca volveu a ser adolescente, nunca deixou de ser o home de mediana idade e pai de familia. Máis: el, ocomo o seu pai, tamén planteóuse en serio abandonar o seu fogar. O seu pai... O pai como pai ausente, como presencia, como referente, como pilar é tamén un tema recurrente en Taniguchi, como na outra obra sús "El almanaque de mi padre" (tamén na biblioteca). Podemos rematar dicindo un par de couisas da súa arte como debuxante. A verdade é que este album é todo un desplegue de técnica: cada páxina, cada viñeta, está perfectamente pensada e ben pensada. Talvez demasiado. Pode que haxa un exceso de habilidade técnica para unha historia como ésta, tan persoal. Talvez cambie con demasiada frecuencia de plano, ou abuse de puntos de vista aéreos ou en picado, ou de debuxos de fondos baseados en fotografías. Todos eses excesos propios do gran profesional que chegou a ser xogan, pensamos, en contra dunha lectura emocionalmente máis cercana. Escoller un tipo de debuxo menos pegado ao hiperrrealismo fotográfico sería máis adecuado. Cremos. Polo demais, destacar que só en tres ocasións recurre a viñetas irregulares: cando volve á adolescencia, cando estamos entrando na escena da estación co pai, e cando volve aos cincuenta anos. Si, na derradeira páxina hai outra vez ruptura das formas das viñetas, pero é no momento máis débil do album, cremos: cando Taniguchi cede ante a convencionalidae das historais de viaxes no tempo e o sobado recurso do libro escrito como proba da viaxe no tempo... "obxectivo". ¿Presión do editor? ¿Non sería máis convincente deixalo sen este rrecurso?.

Outras obras de Taniguchi na nosa biblioteca: "El almanaque de mi padre" e "La montaña mágica". ¿Hai esperanza de que estas tres obras sexan vistas polo persoal do noso IES, incluíndo o maior de trinta anos? Sinceramente, é moi pouco probable.

Cancións pola Paz

2011-01-28T07:23:00.000+01:00

Dentro das actividades do Programa ARCE, o alumnado fixo unha selección de textos de cancións e de vídeos que teñen por motivo a Paz.

Open publication - Free publishing - More paz

"Persépolis", cómic de Marjane Satrapi (con peli)

2011-01-24T12:10:00.004+01:00

"Persépòlis" é un cómic en branco e negro dun respectable número de páxinas nas que a ata entonces ilustradora de contos para nenos, a iraní residente en Francia Marjane Satrapi, conta a súa vida no Irán da revolución islamista e logo na Europa á que chega non só para estudar...

O cómic, premiado no seu momento en Angulema, chega a existir como tal pola influencia do autor de banda deseñada francés David B. , moi famoso no noso país pola publicación do seu "La ascensón del gran mal". Se un se toma a molestia de ver as primeiras ilustracións do album de Satrapi, que non son dela senón de David B., notará sen dificultade a visible pegada do francés sobre a iraní. Chegaron a debuxar no mesmo estudio, e foi el quen animou a Satrapi a pasarse á linguaxe da banda deseñada.

¿O resultado? Ben, podemos falar disto desde dúas perspectivas:

Primeira: Este cómic tivo un indubidable éxito internacíonal, ata o punto de que acabou facéndose unha boa película de animación que case logra o Oscar, e que tes á túa disposición na nosa biblioteca, por descontado. ¿Éxito debido a que? Fundamentalmente ao que se conta: Irán, o fundamentalismo, a conculcación dos Dereitos Humanos, a loita da familia da protagonista e de ela mesma para conseguir algo de aire respirable, etc. Iso gusta, parece. Talvez porque é contado por alguén non occidental. Probablemente non hai colexio nin IES en Galicia que non teña esta obriña -outra cousa é que sexa leída: estamos nunha época na que os cómics entran nas biblios escolares, pero aínda non chegou o tempo de que sexan sequera vistos por fóra polos profes, e os alumnos só len manga do malo, témome-. Correción política, mesmamente. Pedagoxía. Divulgación. Non sabe un... ¿E o premio de Angulema? Apertura de novos mercados, e ben pensada. Resultou: que lles pregunten se non aos da editorial Norma. É un fenómeno editorial no mundiño do cómic equivalente ao de Harry Potter no da novela.

Segunda: Desde o punto de vista do cómic, da linguaxe do cómic, carece case de valor. É unha debuxante naif, inxenua, pero sen demasiado encanto, que vai sen saber moi ben onde de páxina en páxina. Primeiramente publicou algunhas planchas, e como resultaba, animouse ou foi animada a seguir. O lector ten a sensación de que vai engadindo viñetas e episodios sen ter unha idea global de obra, de album. O sentido da páxina é practicamente inexistente, non sabe debuxar coches, nin cidades, non é quen de aproveitar máis a súa capacidade de utilización de elementos decorativos para poñelos a traballar no desenvolvemento da historia, hai un claro desaxuste no ritmo e na elección de sucesos significativos, etc. Falta oficio, en definitiva, e a frescura do autor naif acaba por perderse pasadas certo número de escenas.

Pero non é necesario que sexa o mellor cómic ao Oeste do Pecos para que un teña un motivo para lelo. É unha obra interesante a pesar dos pesares, e "funciona" bastante ben para facer se chegara o caso un traballo da "área de sociais": política, ética, historia, socioloxía, diferencias culturais, cultura relixiosa, etc. Iso si, o filme é bastante mellor, probablemente porque a señora Satrapi tivo que traballar cun equipo e someter a idea orixinal a unha reelaboración que non podía senón mellorar algo que pedía a gritos ser mellorado.

Ou así.

Por certo, na nosa biblioteca temos tamén un album no tan extenso e que leva por título "Pollo con ciruelas". Ao parecer había intención de convertila tamén en película, mais non sabemos en que quedou a cousa...

PS: Había ou hai o proxecto dunha nova edición de "Persépolis" agora en galego. É dicir, "Persépole". Pinchando aquí teremos información sobre iso.

Bibliotecas de Finlandia: promoción da lectura

2011-01-20T13:29:00.002+01:00

Programa ARCE: crónica del viaje a Sevilla

2011-01-09T09:11:00.001+01:00

En las siguientes líneas me dispongo a narrar los sucesos y sensaciones más destacadas de los tres días que algunos alumnos de 4° ESO del I.E.S Afonso X o Sabio pasamos en una ciudad tan hermosa como inolvidable. Una gran ciudad que se muestra a sus turistas tan lúdica como didáctica. Un bonito viaje a Sevilla los días 24, 25 y 26 de Noviembre de 2010.

El primer día, después de un cómodo viaje en avión desde el aeropuerto de Alvedro, llegamos a la metrópolis andaluza sobre el mediodía. Fuimos cordialmente recibidos por algunas profesoras del I.E.S Siglo XXI que nos llevaron amablemente al hotel en sus propios vehículos.

Después de descansar un poco y dejar el equipaje en el hotel Acor Monteolivos decidimos transitar las zonas urbanas cercanas a nuestro lugar de alojamiento. Durante ese tiempo pudimos observar enormes centros comerciales de la zona y la impactante y moderna plaza de Nervión, justo delante del estadio Ramón Sánchez Pizjuán, donde pudimos ver el trofeo Antonio Puerta que enfrentaba al Sevilla contra el Granada F.C por una causa solidaria. El partido fue espectacular y pudimos ver a las estrellas sevillistas muy de cerca. Mientras que algunos alumnos fuimos al estadio, las profesoras y otros compañeros optaron por visitar el centro de Sevilla. Con los citados acontecimientos concluyó nuestro primer día en la ciudad.

Durante la mañana del segundo día, nos desplazamos al I.E.S Siglo XXI para realizar nuestro recital de poemas escritos por mujeres. Fuimos recibidos con entusiasmo por todos los alumnos del centro, hicimos un recorrido por sus distintas instalaciones y recitamos los poemas en la biblioteca, una interesante puesta en común literaria.

Más tarde, tuvimos la oportunidad de pasear por el barrio de Torreblanca y acabamos en su espectacular centro cívico para participar en una exposición sobre el escritor Antonio Machado y posteriormente ver un documental sobre la historia del propio barrio. También comimos agradablemente mediante un catering ofrecido por una escuela taller.

Por la tarde, la organización nos preparó un interesante y didáctico itinerario botánico por el Parque Ma Luisa en el que fuimos guiados por las profesoras andaluzas y donde pudimos aprender de curiosas especies. Dentro del parque vimos los pabellones de la Exposición Íbero-Americana y la preciosa Plaza de España, en mi opinión, lo más bonito y peculiar de toda Sevilla. Con una cena en la que degustamos la apetitosa gastronomía andaluza, concluyó nuestro segundo día en la ciudad.

El tercer y último día en Sevilla comenzó con un increíble paseo artístico-literario por la ciudad. Tuvimos la oportunidad de visitar, aprender y fotografiar elementos simbólicos, característicos y célebres de la provincia. Visitamos la Real Fábrica de Tabacos, la Catedral, la Giralda, el Palacio Arzobispal, el Ayuntamiento, célebres iglesias, la casa de Juan Ramón Jiménez, Los Reales Alcázares, el Palacio de Dueñas y muchos otros enclaves característicos. También visitamos el centro histórico de la ciudad e hicimos una breve parada para degustar unos ricos churros andaluces con chocolate caliente.

Después del recorrido, comimos en la Alameda de Hércules y, como última actividad de despedida, tuvimos un paseo en barco por el río Guadalquivir, desde donde observábamos la magnífica Torre del Oro, la Plaza de Toros y el barrio de Triana, que visitamos cuando ya anochecía.

Al día siguiente pusimos fin al productivo viaje y cogimos el avión de vuelta a La Coruña.

La conclusión que sacamos de este viaje es la de una muy grata experiencia en la que alumnos de diferentes comunidades autónomas nos relacionamos y aprendimos unos de la cultura y costumbres de los otros. Una productiva e inmejorable iniciativa en la que ha trabajado mucha gente y cuyos resultados son extraordinarios. Es preciso decir también la hermosa imagen de Sevilla y de su gente que nos llevamos a Galicia en el recuerdo y solo decir que esperamos a madrileños y andaluces con los brazos abiertos próximamente.

Iván Tomé. 4º ESO B

Feliz aninovo

2010-12-31T19:55:00.000+01:00

Feliz aninovo

2010-12-30T10:07:00.001+01:00

Un libro... tamén no Nadal

2010-12-23T11:16:00.006+01:00

As bibliotecas de Cambre queremos desexarvos unhas felices festas de Nadal e Aninovo. Velaquí a guía conxunta que elaboramos con propostas culturais para o lecer. Participamos nesta guía, que elaboramos por terceiro ano consecutivo as bibliotecas municipais e escolares co apoio do concello de Cambre. Os centros escolares que participamos na elaboración desta guía somos: CEIP Wenceslao Fernández Flórez, CEIP Emilio González López, CEIP Torrente Ballester, CEIP O Graxal, CEIP Portofaro, IES David Buján e o IES Afonso X O Sabio.

Bo Nadal e Aninovo e non vos esquezades: Un libro sempre… tamén no Nadal.

Historia dixital do nadal

2010-12-22T21:40:00.001+01:00

Os escolares non utilizan internet con fins educativos

2010-12-11T17:53:00.003+01:00

"Nas cinco millóns de páxinas de 2.000 computadores monitorizadas pola empresa Danba a petición dun grupo de pais, a clasificación das dez máis visitadas está encabezada por Tuenti e Facebook. Séguenas Google, Youtube, o correo de Yahoo e Gmail. A continuación aparece a primeira páxina de xogos, Minijuegos, á que seguen as páxinas do diario Marca, a canle de debuxos animados Cartoon Network e Megavideo.

Estes datos confirman que os mozos non utilizan internet con fins educativos nin para completar ou ampliar os seus estudos. O 70% do tempo gástano en redes sociais, o 9% en buscadoeres e o 13% en vídeos. A media diaria de navegación do 2009 entre os nenos e adolescentes de 8 a 16 anos era dunha hora e seis minutos, dos que 53 correspondían a redes sociais".

Texto procedente de T.E. , nº 317, XI-2010, páx. 6

ARCE: seleccción de poemas escritos por mujeres

2010-12-02T18:23:00.006+01:00

Como una de las actividades del Programa ARCE, el alumnado de 4º de la ESO prepará una selección de poemas escritos por mujeres para su lectura en Sevilla a finales de noviembre.

Nuestra selección no pretendía en modo alguno ser muestrario de una canónica periodización ni glosario temático o estilístico de la poesía escrita por mujeres. Nos hemos guiado por el corazón y el oído: latidos y ritmos que mujeres escritoras transformaron en palabras.
Por supuesto, sabíamos que el broche lo pondría Rosalía, voz poética gallega por antonomasia, arranque de la historia de la literatura gallega (y femenina) contemporánea. Del siglo XX, de entre las autoras de la generación de 1936-50, escogimos a Pura Vázquez y a Luz Pozo, en cuya poesía ya se revela cierta especificidad femenina, aún cercana a los prototipos de género acuñados por la tradición.
Ansias de autoafirmación, de reconocimiento, de libertad nos ofrece Xohana Torres en “Penélope”; su Eu tamén navegar es ya un himno de la reivindicación de la condición femenina.
Poetas que empiezan a publicar y saborear las mieles de los premios literarios en los 80 son Blanca Andreu o Luisa Castro, quien se decanta posteriormente por la narrativa con igual o mayor reconocimiento.
Y llegan los 90, década en que la voz femenina brota a borbotones en Galicia, se “come” los premios literarios, cobra matices cercanos al feminismo, coquetea con el nacionalismo, juega con un nuevo lenguaje social y erótico sin complejos y reelabora mitos clásicos (Chus Pato, María do Cebreiro, Yolanda Castaño).
Quisimos también incluir en nuestra selección la voz profunda y madura de Julia Uceda, sevillana de nacimiento, pero arraigada profesional y personalmente en tierras ferrolanas; y la de la asturiana Olvido García Valdés, que nos muestra la totalidad de un mundo sin tener que hacer referencias culturales explícitas, sino asumidas, cuyo eco claro y límpido brota de un cúmulo de emociones sentidas.

Open publication - Free publishing - More poesia

Celso Emilio Ferreiro rapeado por García

2010-11-26T08:15:00.005+01:00

Celso Emilio Ferreiro en versión rap con García, mc de “Dios Ke Te Crew”, como colofón da charla que ofreceu, na biblioteca municiapal da Sagrada Familia na Coruña, sobre o movemento Hip-Hop co título “A xuntanza das Artes”. Unha delicia.

Visto e lido no Facebook das Bibliotecas Municiapais da Coruña

"Asterios Polyp", mejor cómic del año

2010-11-18T21:24:00.003+01:00

Cada cierto tiempo surge una obra revolucionaria que confirma la categoría del cómic como noveno arte, arrasa en los premios y atrae la atención de los medios de comunicación masivos. Es el caso de Asterios Polyp (Sins Entido) de David Mazzucchelli, triunfadora en los premios Eisner (Mejor Obra, autor y rotulación) y en los Harvey (Mejor Número Único, Mejor Álbum Gráfico Original y Rotulación)

Asterios Polyp es fruto del trabajo de 10 años de uno de los grandes del cómic americano que saltó a la fama gracias a sus colaboraciones con Frank Miller en Batman: Año Uno y Daredevil: Born Again y que, en pleno éxito decidió dar un giro total a su carrera y a su estilo para embarcarse en proyectos más personales como la adaptación de Ciudad de cristal( La Cúpula) de Paul Auster, o el cómic que nos ocupa.

Asterios Polyp cuenta la historia de un arquitecto que está considerado uno de los mejores del mundo sin haber construido un solo edificio y que se dedica a la enseñanza. Y que está obsesionado con un hermano gemelo que no sobrevivió al parto. Su vida cambia completamente cuando un rayo cae en su casa y lo pierde todo, lo que le lanza a un viaje con un propósito que desconocemos y durante el que su vida se desvela ante nuestros ojos a través de numerosos flashbacks.

Texto e ilustración vía Rtve/noticias

Xornada pola Ciencia en Galego

2010-10-13T08:10:00.002+02:00

A CGENDL (Coordinadora de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística)convídanos a sumarnos dende cada centro educativo á Xornada pola Ciencia en Galego, unha xornada que, en colaboración cos colectivos de docentes de matemáticas, ciencias e tecnoloxía e outras entidades, se dirixe dende o ensino a toda a sociedade co obxectivo de expresarmos que o galego é unha lingua adecuada para a transmisión do coñecemento científico e tecnolóxico e para divulgar experiencias científicas escolares pensadas e desenvolvidas en galego.

A xornada celebrarase o próximo xoves 4 de novembro e o profesorado, xunto co alumnado, poden participar organizando libremente unha actividade de divulgación adaptada a cada realidade e aos diferentes niveis educativos. Trátase de transmitir ao alumnado e ao seu contorno os obxectivos da xornada cunha clase divulgativa que, segundo as posibilidades de cadaquén, pode desenvolverse na aula, no salón de actos ou no patio, e mesmo fóra do centro para quen poida cooordinarse con outros centros.

Andrea Maceiras: novo premio literario

2010-10-03T13:07:00.005+02:00

Segundo podemos ler na Voz de Galicia, a antiga alumna Andrea Maceiras vén de gañar o Premio Meiga Moira de literatura infantil e xuvenil. Moitos parabéns, Andrea.

"A coruñesa Andrea Maceiras Lafuente gañou a cuarta edición do Premio Meiga Moira 2010 de literatura infantil-xuvenil convocado por Baía Edicións coa obra Violeta tamurana, unha proposta para ou tramo de idade de 12 a 16 anos.

A novela, que foi presentada baixo ou lema Arquipélago, é unha historia trepidante que mestura a trama amorosa e a aventura non ámbito do fantástico e na que consegue crear un clima convincente entre as dúas realidades en que habitan vos seus protagonistas. A obra ten un heroe moi definido, que vence as dificultades a través dunha forte vontade e un desexo firme de servizo e sacrificio pola comunidade humana á que pertence. Asemade, destaca tamén a figura do mentor, exemplo e guía para dar un sentido aos obxectivos marcados.

O xurado destacou que «é unha historia contada cunha narración limpa, enriquecida polo estilo poético, o que realza a innegábel beleza das descricións realizadas, especialmente do espazo natural que conforma o país do protagonista». A novela propón unha mensaxe non racista, poñendo en valor a tolerancia, sabedoría ancestral a fusión coa natureza.

A gañadora, que foi finalista do Premio Biblos-Pazos de Galicia 2010, recibirá 2.500 euros e a súa obra será publicada por Baía Edicións na súa colección Meiga Moira antes de finalizar ou ano.

Por outra parte, ou xurado valorou a alta calidade e cantidade dás obras presentadas, «o que evidencia ou extraordinario momento que vive a literatura en galego dirixida ao público infantil e o importante xermolo de escritoras e escritores que están a dar para seguir facendo avanzar ou galego como idioma literario e de uso vehicular entre vos nenos».

Texto e foto vía A Voz de Galicia.

José Antonio Labordeta: Ata sempre

2010-09-19T12:37:00.001+02:00

Hoxe foisenos José Antonio Labordeta: docente de historia, protagonista da historia, da súa e da nosa. Ata sempre.

A frase do mes. Guadalupe Jover

2010-09-01T07:04:00.000+02:00

…trataremos de apuntar algunhas das razóns polas que, á noso xeito de ver, é aínda hoxe necesario ensinar e aprender literatura nas aulas de secundaria. En primeiro lugar, pola súa decisiva contribución á conformación dun novo tipo de cidadanía; en segundo lugar, porque a literatura chega onde non chegan outras disciplinas académicas e permítenos penetrar no máis fondo da condición humana; e en terceiro lugar, porque nestes tempos en que a palabra e a imaxinación fóronnos arrebatadas polas novas formas de construción da mirada e do discurso dos medios de comunicación de masas, é a literatura a que talvez nos pode axudar aínda a recobralas.

Guadalupe Jover. Un mundo por leer. Educación, adolescentes y literatura. Barcelona, Octaedro, 2007. Páx. 39

Lois Pereiro: Día das Letras 2011

2010-07-15T12:10:00.000+02:00

Como adianto das celebracións do Día das Letras 2011 adicado a Lois Pereiro, insigne poeta, vexamos estes borradores dun vídeo de Vieiros:

Glória Durban. La biblioteca escolar, hoy

2010-07-05T09:47:00.000+02:00

Glória Durban Roca. La biblioteca escolar, hoy. Un recurso estratégico para el centro.Barcelona, Graó, 2010.

A autora, persoa con experiencia nas bibliotecas escolares, dinamizadora da importancia deste servizo educativo e de recoñecido prestixio, ven de publicar a súa primeira monografía. Na contraportada podemos ler:

"Este libro describe e argumenta os aspectos máis relevantes que na actualidade configuran a conceptualización da biblioteca escolar como un recurso educativo imprescindible para a promoción da cultura escrita e o desenvolvemento das competencias básicas. Nel abórdase unha visión clara e renovada da biblioteca escolar que pretende xustificar a súa existencia á luz non só dos cambios sociais que a cultura dixital provocou nos usos da información e as prácticas lectoras senón principalmente en relación coas necesidades xeradas no aula polo novo marco competencial".

Ademais o libro ofrece reflexións de calado. Lede o seguinte parágrafo:
"Es cierto que han sido muchos los que han considerado de manera idealista la biblioteca escolar como el motor de la escuela, generadora de cambios educativos; al igual que también otros –tecnólogos e informáticos- han conceptualizado del mismo modo la función de las nuevas tecnologías en su reciente implementación. Éstas son posiciones poco realistas y que llevan necesariamente al desánimo en la práctica, porque no visualizan que el verdadero cambio metodológico y la mejora real de la enseñanza pasa únicamente por la acción del profesorado, por su actitud y su profesionalidad." (pp. 8-9)

Con Glória tivemos a oportunidade de compartir varias xornadas tanto en Galicia como fóra. Témos admiración polo seu traballo e pola súa persoa, sempre disposta a colaborar, compartir e aprender. Se non a coñecedes visitade a páxina que pon á vosa disposición: Bescolar.

Bo verán

2010-07-03T07:40:00.000+02:00

A Frases do mes: José Saramago

2010-07-01T07:47:00.000+02:00

José Saramago

- "Yo no escribo para agradar ni tampoco para desagradar. Escribo para desasosegar" (2009)
- "Sigo escribiendo, intentándolas comprender (las cosas), porque no tengo nada mejor que hacer y sabiendo que llegaré al final sabiendo lo mismo que sabía antes, es decir poco o casi nada" (2007)
- "El triunfo nunca ha sido un objetivo para mi" (2007)
- "En un tiempo como el de ahora, en el que tan fácilmente se desprecia a los mayores, creo que soy un ejemplo muy bueno. Entre los 60 y los 84 he hecho una obra. Por tanto ¡ojo con los viejos!" (2007)
- "Antes de empezar a escribir, tengo que escuchar lo que suena en mi cabeza, porque si acabo una frase con todo sentido, pero a esa frase le faltan armonía y melodía, es que aún sigue incompleta" (2007)
- "No es que sea pesimista, es que el mundo es pésimo" (2005)
- "El escritor es sólo un pobre diablo que trabaja" (2004)
- "Yo no escribo por amor, sino por desasosiego; escribo porque no me gusta el mundo donde estoy viviendo" (2003)
- "Si la literatura pudiera cambiar el mundo, ya lo habría hecho" (1999)

Vía La Vanguardia.

Lecturas burbullantes para o verán

2010-06-25T21:41:00.002+02:00

Un verán máis velaquí a nosa guía conxunta que este ano leva o suxerinte nome de “Lecturas burbullantes para o verán” e que recolle as propostas de lectura de todos os centros escolares e as bibliotecas municipais coa colaboración do concello de Cambre. Nela atoparedes suxestións para todas as idades e un apartado para compartir coa familia e os amigos e amigas. Aparte das xa mencionadas bibliotecas municipais, este ano participamos a Escola infantil, o CEIP Portofaro, o CEIP O Graxal, o CEIP Torrente Ballester, o CEIP Emilio González López, o CEIP Wenceslao Fernández Flórez, o IES David Buján e a biblioteca O Bosque Animado.

Esperamos que vos guste, ademais de nos nosos blogs podédela consultar no enderezo: www.cambre.org

Boas vacacións e bo verán, vémonos en setembro.

Adaptación musical

2010-06-23T06:10:00.000+02:00

Esta canción sóame dalgo... pero tal vez me guste máis a adaptación para o fomento da lectura que se fai desde os Estados Unidos... Que vos parece?

A música da biblioteca: despedida

2010-06-21T12:52:00.003+02:00

Como facer unha boa despedida? Como é a música das despedidas?. Supoño que a música das despedidas é como calquera das outras músicas, a música que un elixe para ese momento concreto.

Que música elixir para un momento tan especial? Pois a mín se me ocurren moitas. Hai tantas músicas na biblioteca das que non falei e tantas músicas que podería escoller que estou pensando en, se o mundo se fose a acabar en dez minutos, que obra de arte salvaría?.

No meu caso, hai tres pezas na biblioteca que eu escollería. Non importa a orde, e supoño que a escolla podería ter sido outra mais. Se non están todas as que son, si son todas as que están.

Por un lado eu escollería a Novena... a Novena de Beethoven (necesita do seu "apelido"?) Por desgracia non temos a mellor grabación, a de Furtwängler en Bayreuth en 1951 (a duración de esta grabación foi a que determinaría a duración dos soportes de CD nos anos oitenta, está enteira no youtube) o icono da mesma. Pero si hai unha mostra de esta peza a cal hai ben pouco tempo adicóuselle unha película enteira á súa construcción (Copying Beethoven, pódese ver enteira en youtube). Esta obra é destas cousas que, canto máis te adentras nelas, máis pracer obtés delas.

Cando Beethoven "construíu" esta obra pensaba facer dúas sinfonías, unha por un encargo que viña desde Londres e outra na que metería un coro. Era a súa obsesión, poder meter un coro con orquestra, algo inaudito. Algo que xa pensara cando compuxera a Sinfonía nº 3, a "Heroica", a que en realidade estaba dedicada a Napoleón, pero que cando este coroouse emperador, Beethoven, furiosamente tachou o verdadeiro nome da terceira sinfonía "Buonaparte" para ponerlle o de "Heroica"... pero isto non ven ao caso. O que ven ao caso é que Beethoven era un idealista, creía nunha humanidade en paz onde todo ser humano podería ser igual e onde todo podería entrar. Namorouse dun mediocre poema de Schiller, cargado de significado para Beethoven, e construíu para este poema un coro no cuarto movemento. Agora esta sección do cuarto movimento é o Himno da UE. Beethoven estaría encantado (supoño eu) de que sexa un himno que predica a unión dos países e a colaboración entre "irmáns".

Na biblioteca hai varias versións desta peza, unha pola Zagreb Philarmonic, outra pola Orquesta philarmonia e outra pola Pregue Festival Choir and Orchestra. Pero é irrelevante. O que é relevante é que se escoite, que collamos e cedamos un espazo da nosa vida para a Novena.

Por outro lado escollería o Requiem de Mozart. Esta obra si precisa do seu "creador" detrás do nome porque tamén hai, na historia da música outros requiems fantásticos e moi coñecidos (como o de Ligeti ou o de Verdi). Tamén o atoparedes na Biblioteca... e en moitas ocasións poderedes escoitar esta obra en concerto. Non o dubidedes nunca porque é unha experiencia máxica.

A última obra que eu (eu, eu, eu) escollería sería a Sinfonía Fantástica de Berlioz. Na biblioteca hai unha "fantástica" versión de Kubelik. Nesta peza fálase por primeira vez da "Idee fixe", da idea fixa que obsesiona a un autor, para que nos entendamos... unha melodía coa cal identificamos (e que logo daría lugar ao leitmotiv) sen querer a alguén... neste caso á vida dun namorado. Porque esta sinfonía ten unha historia, a historia dun home que acaba morrendo na guillotina e da súa volta á vida cunha misa de defuntos... Esta obra ten unha claridade tímbrica incríble, está chea de citas, está chea de romanticismo, xa que Berlioz estábase a declarar a súa amada na vida real. Esta obra é a miña terceira recomendación. Pero non só miña, a web está plagada de versións e de explicacións desta obra, para quen queira, sobre todo este gran blog astur.

E nada mais, creo, simplemente dicir que espero encontrarvos en moitos concertos... e darvos as grazas por un ano fantástico.

José Saramago: "A maior flor do mundo"

2010-06-18T19:52:00.005+02:00

Hoxe morreu José Saramago, premio nobel de literatura e que tantas veces estivo en Galicia. Mira este onte como lembranza da súa obra.

Visto en Son Sabela.

O blog de Saramago e a Fundación Saramago.

Salvade as Bibliotecas Escolares!!!

2010-06-17T20:54:00.000+02:00

En Estados Unidos berran ¡salvade as bibliotecas escolares! probablemente, porque existen, porque o normal é que os centros teñan bibliotecas e bibliotecarios escolares. Noutros lugares habería que berrar mais ben que as creasen.

Non sei se son bos tempos para as bibliotecas escolares, pero parece que polo menos incertos. O vídeo pretende dramatizar unha situación posible se os recortes orzamentarios chegasen a colapsar os servizos. Un vídeo coidado e curioso, onde vemos as funcións da biblioteca escolar en todas as súas dimensións, desde o estudo asistido ao simple entretemento ou ao uso da biblioteca escolar como lugar de refuxio para o que a usa certo alumnado. Unha panoplia de funcións que dificilmente figuran ás veces nas funcións tópicas e típicas dunha biblioteca escolar e que constitúen parte da súa grandeza.

Tradución do vídeo:

Bibliotecas sanguentas
“As bibliotecas son fundamentais para o logro do estudante. A colección apoia o currículo e proporciona unha rica variedade de recursos de lectura a todos os estudantes e profesores.
“Regras da Biblioteca. Faga algo produtivo. Permita que outras persoas sexan produtivas. Sexa respectuoso coas demais persoas e os seus bens”.
Os distritos escolares en todo Estados Unidos están pechando coleccións. O valor dos activos da colección dun distrito escolar extenso pode superar os 300 millóns de dólares. Unha biblioteca pechada sen un bibliotecario será desposuída dos seus recursos e acabará desaparecendo. A clausura de bibliotecas escolares será unha catástrofe educativa e un desastre financiero”.

Unha dramatización do que sucederá cando os recortes orzamentarios mal concibidos pechen as bibliotecas escolares.

Bleeding Libraries from Laura Graff on Vimeo.

Texto e vídeo procedente do Blog de Miguel Calvillo. Grazas

ARCE: Memoria do traballo do primeiro ano

2010-06-17T07:01:00.000+02:00

Final de curso... Tempo de memorias.

Tras un curso de traballo só podemos cualificar a experiencia do Programa Arce de enormemente positiva. Recibimos no centro a docentes de Madrid e de Sevilla. Un grupo de alumnos e alumnas de 3º foi a Vallecas e dous docentes a Sevilla. Pero aínda queda moito por facer...

Open publication - Free publishing - More biblioteca

A Fraga da Poesía

2010-06-15T16:15:00.001+02:00

Colgadas do teito no corredor exterior da biblioteca estiveron ao longo do curso una serie de poesías. Os versos estaban escritos en grandes papeis con un fondo fotográfico e trataban de semellar follas dos árbores da nosa particular fraga, a Fraga da Poesía. Cada certo tempo eran sustituídas por outra quenda, como si se tratase de sucesivos outonos e primaveras.

A temática foi moi variada, pois atendía simplemente o gusto dos que as selecionaban. O mesmo pasaba cos autores, aínda que predominaban os do século XX tanto galegos como casteláns. Deste xeito toda a comunidade poido ver e ler máis de dúas ducias de fragmentos de Novoneyra, Machado, García Montero, Lorca, Celso Emilio, Rosalía... con tan só pasear polos arredores do noso Bosque Animado ou polo centro posto que colocáronse varias copias polos corredores.

Open publication - Free publishing - More poesia

Hoy empieza todo

2010-06-14T11:42:00.000+02:00

Hoy empieza todo
País: Francia. 1999.
Duración: 95 min.
Director: Bertrand Tavernier.
Intérpretes: : Philippe Torreton (Daniel Lefebvre), María Pittaresi (Vcaleria), Nadia Kaci (Samia), Veronique

Nesta película reflíctense varios aspectos da dura vida dun pobo mineiro, en Francia, en crise e con varios problemas económicos. Como consecuenci a súa poboación atópase en situacións familiares moi dolorosas.

Segundo a miña opinión, a película pódese dividir en dous partes:

Primeira parte: unha familia, formada pola nai, o pai e dous fillos pequenos que está en grandes apuros económicos e ten que liquidar as grandes trabas que lle presenta a administración para conseguir axudas e poder subsistir. O final é moi tráxico.

Segunda parte: un director de escola infantil que procura que os nenos non sexan as vítimas dos problemas que teñen os seus pais nin a sociedade en xeral. Intenta axudar social, económica e moralmente á comunidade, loitando contra as regras tan duras impostas por wl estado e procurando que os seus problemas persoais e familiares non inflúan nas súas decisións profesionais.

É un apelículña que debe verse porque nos mostra o que imos ter que loitar e pelar cando empecemos a traballar e sobre todo se queremos exercer como mestres infantís.

Lucía Díaz 1º Bacharelato

Robert Crumb, "Génesis" e "Kafka"

2010-06-07T09:00:00.003+02:00

Ilustración de Robert Crumb en "Génesis"

Que Robert Crumb debuxe o "Xénese" da Biblia, incluíndo os textos orixinais da versión de B.A.C. na edición en castelán, e algo así como escoitar aos Rolling Stones cantando villancicos, entrar nun bar onde non estea o televisor permanentemente encendido ou atopar una película francesa nunha sala de cine comercial un sábado pola tarde. Un triángulo de catro lados. O que non pode ser, e ademais é imposible, que dicía o outro.
Crumb pasa por ser o máis importante autor de cómics do fai anos chamado "cómic underground" dos sesenta e setenta (na nosa versión carpetovetónica do mesmo tivemos nos setenta a xente hoxe tan recoñecida como Mariscal, Ceesepe ou Max). Hoxe en día xa non vive nos EE UU, senón en Francia, coa súa segunda señora e a súa tamén comiqueira filla, pasando por ser o número un do que agora se prefire chamar "cómic alternativo" (outros escriben "indie"). Sexa como sexa, Crumb revolucionou o mundo do cómic mundial, e incluso persoas que non soen ler cómics coñecen a súa obra, ou dicen coñecela (críticos de arte -arrgh!- tamén). Para moitos, o autor de cómics máis importante de todoslos tempos... (Non nos poñamos tráxicos: ¿quen pode dicir tal cousa de calquera actividade humana, sexa ciencia, fútbol ou reparto de bombonas de butano?).
Desde fai alguns meses temos na nosa biblioteca dúas obras de Crumb: "Génesis" e "Kafka". Se ata agora Crumb non estaba na nosa sección de cómics non era por descuido, senón porque é sabido que outras obras deste autor sáense demasiado da "corrección política". Non estaría ben visto nunha biblioteca escolar...
Ademais desta asombrosa versión do "Xénese", contamos coa obra titulada "Kafka", que como a anterior é publicada en castelán por La Cúpula, aínda que estaba anteriormente editada en Arxentina, mais en peores condicións (e pouco accesible). Este album sobre a vida e obras de Kafka está escrita por David Zane Mairowitz, e debuxada por Crumb, e é anterior a "Génesis". Inclúe ilustracións e breves cómics, e axuda ao lector a meterse nas profundidades da obra kafkiana, aínda que. iso aparte, ten valor por si mesmo como album.
Agora ben: supónse que esta entrada deste blog está destinada ao alumnado da ESO e bacharelato deste IES. E un volve, unha vez máis , a preguntar(se): ¿realmente persoas da ESO ou bacharelato len esta entrada...? Se é así, ¡toc-toc!, por favor, sería interesante sabelo... ¿Aló...?

Memoria do PLAMBE

2010-06-04T07:10:00.000+02:00

Tras case un curso de traballo, xa rematamos a Memoria do Plan de Mellora das Bibliotecas Escolares de Galicia.

Open publication - Free publishing - More biblioafonso

O que estou lendo paréceme (XIV): La resistencia

2010-06-03T07:19:00.000+02:00

Laura Gallego. Memorias de Idhún. La resistencia. Madrid, SM, 2005.

Es un libro de aventuras y con mucha intriga, una vez que lo empiezas a leer no puedes para. Cuenta la historia de Jack, Victoria y Kirtash, tres adolescentes muy distintos pero con un origen en común que no descubren hasta ek final del libro.

Este libro enseña como las personas más malas pueden cambiar. A lo largo de la historia se revelan los misterios que se ocultaban en los tres primeros capítulos. Es una mezcla de sentimientos y aventura ya que hay un poco de las dos cosas. Muestra los momentos, buenos y malos, duros que pueden pasar los adolescentes y las emociones que experimenta cada uno de los personajes.

Esta historia enseña cómo, con esfuerzo, se puede vencer la más difícil de las batallas y que no hay que rendirse a la más mínima derrota.

Memorias de Idhún me ha gustado mucho y animo a todos los lectores aventureros a leer esta historia que por muy larga que parezca se acaba muy rápido.

Mª Alejandra Rodríguez Ramírez, 1º ESO

A Frase do Mes: Rosa Montero

2010-06-01T07:16:00.001+02:00

Rosa Montero

"Para empezar por el principio: siempre me ha parecido una barbaridad obligar a los adolescentes a leer el Quijote. Y no sólo eso: la enseñanza de la literatura en la educación secundaria española es un completo disparate. Por ejemplo, en 3º de la ESO (catorce años) tienen que estudiar el periodo comprendido entre la Edad Media y el siglo XVIII. Chavales que no han leído jamás una novela por propio placer y que no han descubierto todavía que entre las páginas de un libro cabe el Universo, tienen que tragarse por narices el Mio Cid, que no sé si ustedes lo recuerdan o lo han leído, pero que desde luego es considerablemente espeso…

Por otro lado, los planes de estudio están tan apretados y tan concentrados en cosas como la morfología y la sintaxis que los profesores que quieren dar otros contenidos y recomendar además otras lecturas no tienen casi espacio para moverse.

Luego entramos en el Bachillerato y la cosa sigue empeorando. Porque ahí, a los 17 y 18 años, es cuando se tienen que meter entre pecho y espalda el Quijote y La Celestina, dos textos verdaderamente maravillosos pero dificilísimos de digerir a esa edad. Los clásicos son una estación de llegada, no de partida. Hace falta haber leído y haber vivido bastante para poder gozarlos. La obligatoriedad de estas lecturas sólo convierte esas joyas en un muermo espantable, en un plúmbeo recuerdo que será una losa para toda la vida. Para peor, además, existe el general y apabullante consenso de que esos textos son lo mejor de la literatura española. De manera que a los chavales les dicen que se van a leer lo mejor de nuestra literatura y luego les obligan a meterse en vena esos ladrillos. (…) . En fin, me pregunto quiénes son los responsables de estos planes de estudio demenciales. Y me respondo: gente que no lee y que no ama los libros. De otro modo no se entiende semejante empecinamiento en la catástrofe."

Publicado en El País Semanal, 2-V-2010

ARCE: Crónica da viaxe a Sevilla

2010-05-29T12:06:00.008+02:00

Como unha actividade máis do PROGRAMA ARCE, en días pasados dous docentes do noso IES trasladáronse a Sevilla para traballar na elaboración da memoria do primeiro ano do proxecto “A biblioteca escolar como recurso documental e punto de encontro”.

No aeroporto estaban agradando por nós os compañeiros, e xa amigos, Carmen e Jerónimo. Trasladáronnos ata o hotel para logo facer un longo paseo polo centro histórico da cidade. Exerceu Carmen de guía: prazas da Alfalfa, do Salvador, do Trunfo, de Santa Cruz, catedral Xardíns de Murillo, etc. Foi un pracer ese paseo posto que o cariño de Carmen pola súa cidade era transmitido en cada esquina en cada rúa, en cada praza. Ademais tivemos a posibilidade de visitar unha exposición sobre a Xeración do 27 no convento de santa Inés, onde por suposto había exemplares das revistas Alfar e Nós así como algunha peza de Maruxa Mallo.

Ao día seguinte, moi cediño, Amparo trasladounos ata o IES Siglo XXI en Torrelaguna. Visitamos o centro e saudamos a máis docentes. Tras recibir a Manuela e Consuelo do IES Vallecas Magerit, grandes expertas en madrugóns (erguéranse antes das cinco da mañá), comezamos traballar na biblioteca: estudo dos apartados da Memoria e planificación das actividades para o curso 2010-2011 no que noso alumnado viaxará a Sevilla en novembro e nós recibiremos ao alumnado de Madrid e Sevilla en marzo de 2011.

A Biblioteca do instituto é cativa, con poucos documentos e con mobiliario vello pero… é iso o importante? Temos que salientar a “vida”, o traballo, a profesionalidade e o cariño que os docentes do instituto e especialmente Carmen e Jerónimo poñen no seu día a día.

Rematamos a mañá visitando o barrio, Torrelaguna, onde está situado o IES. Experiencia dura onde as haxa pero tamén gratificante ao ver como os docentes do instituto eran saudados con respeto e cariño polos veciños, polos ex-alumnos e polos alumnos (en horario lectivo). Pareceunos, igualmente, moi interesante o Centro Social que visitamos.

Tras o magnífico xantar ao que fomos convidados (grazas, Enrique) e o pequeno descanso, iniciamos, con Carmen, Jerónimo e Diego, un percorrido polo barrio da Feria, ata a da Macarena, e de alí pola xudería e barrio de Santa Cruz. O guía, magnífico e inconmensurable foi José Isidoro González (grazas, Pepe), amosounos a Sevilla que os turistas non visitan. Pareceunos que o coñecemento deste docente non tiña fin. Vimos como gozaba con cada explicación, con cada apuntamento. Ao longo das case catro horas da visita fóronse engadindo máis profesores e profesoras do IES Siglo XXI (Manuela, Diego, Begoña, Israel, Antonio, Amparo...) A todos eles o noso agradecemento pola súa compaña e polo seu tempo.

Pola mañá do venres, máis traballo no IES Siglo XXI: rematamos os apartados a desenvolver nas memorias de cada centro e os aspectos en común do proxecto. Outro tempo intenso e produtivo e con constantes visitas cariñosas dos compañeiros deste IES. Tamén parámonos a saudar aos alumnos e alumnas que coñecemos en Madrid (fotos e postal para os nosos alumnos e alumnas).

Despois da xornada matutina despedímonos, non sen certa pena, deste IES Siglo XXI. Saímos cargados de agasallos pero sobre todo de cariño dos amigos e amigas deste centro. Moitas grazas. Aproveitamos os últimos minutos en Sevilla para entrar na catedral e achegarnos ata a Ponte de Triana.. Cando nos volvamos ver será en novembro e cos alumnos e alumnas de Madrid e Cambre polas fermosas rúas de Sevilla. Despedímonos de Manuela e Consuelo xa que elas quedan unas horas máis antes de regresar a Madrid no AVE.

Un dos aspectos máis interesantes do PROGRAMA ARCE é a posibilidade de coñecer a outras persoas e outras realidades. Carmen e Jerónimo xa nos tiñan comentado as peculiaridades do centro onde traballaban: barriada marxinal, altísima porcentaxe de absentismo, instalacións moi antigas…). Críamos que esaxeraban mais errábamos nas nosa apreciación. Unha vez que comprobamos a dureza do seu contorno, as dificultades académicas do seu alumnado e as instalacións onde desenvolven o seu traballo, só nos queda darlles os nosos parabéns. Fan un traballo que dificilmente algunha administración poderá valorar como se merecen. Profesionalidade, entrega, cariño, dedicación… IMPRESIONANTE.

O que estou lendo paréceme (XIII): Morning Star

2010-05-26T07:34:00.002+02:00

Xosé Miranda. Morning Star. Xerais.

A vida de Lourenzo Tasende, un rapaz duns 16 anos que vive nunha vila preto de Pontevedra, é monótona e aborrecida. Os seus pais rexentan unha taberna, chamada “ A Desputa” que está en baixo da súa casa e Lourenzo axúdaos tódolos días, seguindo sempre a mesma rutina día tras día,ata que, de súpeto, una tarde que semellaba coma outra calquera, apareceu na taberna un home de aspecto perigoso que provocou na súa mai unha estraña reacción: nada máis velo comeza a tremer e refúxiase no seu cuarto repetíndolle constantemente ó seu fillo que se afaste dese mangallón. Pola contra o seu pai establece unha estreita relación con ese home tan misterioso, unha relación que asemella que ven de moito atrás, moito antes de que Lourenzo nacese.

Os días pasan e ese home non da marchado da Desputa, e a nai de Lourenzo segue sen saír dos seus apousentos, feito que provoca nela un estado de depresión moi profundo que a levará, uns meses máis tarde, á morte.

Trala morte da súa nai, a vida de Lourenzo da un xiro repentino e os sucesos acontécense uns tras os outros: dúas gavelas de ladróns, o escuro pasado do seu pai, asasinatos, roubos, segredos, desaparicións, un tesouro de valor incalculable agochado nalgún lugar da Galicia… e unha rapaza de longos cabelos dourados coas mans brancas coma o inverno e suaves coma un pano de seda.

Se vos gustan os libros que mesturan a acción, a paixón, os crimes, as aventuras… os libros que gardan o misterio ata a última folla… velaquí tedes un título que non vos podedes perder.

Andrea Patiño Vázquez 4º B ESO

Grandes episodios desconocidos de la historia

2010-05-24T07:27:00.000+02:00

Joseph Cummins. Grandes episodios desconocidos de la historia. Madrid, Planeta, 2010.

O leproso que se converteu nun dos reis máis soados de Terra Santa; o explorador medieval que viaxou por Asia e chegou máis lonxe que Marco Polo, pero en sentido contrario; a vitoria inverosímil de Rusia sobre o dominante Imperio sueco que cambiou de forma permanente o equilibro de poder na Europa do Leste; a sanguenta revolución chinesa ocorrida un século antes de Mao e que ocasionou a segunda cifra máis alta de vítimas mortais da Historia, só superada pola segunda guerra mundial…

Estes son só algúns exemplos dos fascinantes sucesos que cambiaron o mundo e dos que sa dá conta neste interesante libro. É unha oportunidade para descubrir lugares exóticos, líderes asombrosos e conflitos pouco coñecidos que modificaron o noso panorama xeopolítico para sempre. Estas historias están apoiadas en abundantes fotografías, ilustracións e mapas informativos.

Exposición de François: Poesía e Fotografía

2010-05-21T16:21:00.003+02:00

O compañeiro e membro do Equipo da Biblioteca O Bosque Animado, François Davo vén de inaugurar a seguinte exposición:

Exposición “Encontro en Puruchuco”. Poemas de François Davo e fotografías de Gustavo García Roig.
Hotel NH Atlántico. A Coruña. Do 14 de maio ao 30 de xuño de 2010.

Encontro en Puruchuco é unha enriquecedora experiencia creativa realizada polo poeta François Davo e o fotógrafo Gustavo García Roig. Unha serie de imaxes e poemas sobre Puruchuco, antiga cidadela preinca de Perú (século xv), conforman o eixo dese proxecto dando como resultado a linguaxe artística de foto/poesía.

François Davo (Le Mans, Francia, 1966), licenciado en Letras e civilizacións ibéricas pola Universidade da Sorbona, reside na Coruña desde o ano 2000. É profesor de francés no IES Afonso X o sabio de Cambre. Como poeta gañou no ano 1993 o XIII premio Esquío de poesía. Inicialmente poeta en lingua francesa, a súa lingua materna, tamén experimenta desde a súa residencia en Galicia a escrita dunha obra directamente en galego. É traductor de poetas galegos ao francés (Miguel Anxo Fernán Vello, Manuel María, Uxío Novoneyra, Ánxeles Penas, Xosé Luis Méndez Ferrín, etc.). Tamén é traductor, man con man con Dulce Fernández Graña, de obras francesas ao galego, entre as que destaca As palabras de Jean-Paul Sartre (Laiovento 1999, reeditado na colección Biblioteca 100, La Voz de Galicia, 2003).

“Encontro en Puruchuco” é o primeiro proxecto en común con Gustavo García Roig, con quen ten en preparación algunha que outra exposición a cargo da Alliance française de Vigo e Madrid e o libro Le monde habité sobre o dolmen de Axeitos.

Gustavo García Roig, fotógrafo afincado na Coruña desde o ano 2001. Posue unha amplia experiencia en reportaxes non convencionais e traballos desde un enfoque máxico/antropolóxico relacionados co mundo andino. Expuxou en Bos Aires, Lima, Madrid, Valencia e Galicia. Nas súas últimas exposicións aprofundou nos vestixios das civilizacións prehistóricas de Galicia onde os dolmens seguen a vivir o seu ritual de veneración.

Magnífica exposición que non debedes perder. Parabéns François.

Da inauguración da exposición deuse conta na prensa local.

Créditos da fotografía.

Celebración do Día Das Letras en A Libreira

2010-05-19T20:34:00.005+02:00

O pasado luns, 17 de maio, a biblioteca O Bosque Animado foi invitada a participar na “celebración laica”, como dixo Vítor, do Día das Letras Galegas en A Libreira, a nosa libraría de referencia. Como non podía ser doutro xeito alí estivemos.

O acto principiou coa presentación de Vítor, logo tocounos facer unha pequena semblanza biografía e histórica de Uxío Novoneyra. Posteriormente entre case todos os asistentes, a libraría estaba ateigada de xente, limos poemas do poeta do Courel cun resultado moi emocionante ver o cariño con que os lectores se meteron na poesía, breve e comprometida, do Novoneyra. Tras as lecturas, os músicos Xosé Taboada e César Morán (do que temos un cedé na nosa sección de música) deleitaron aos presentes cunhas fermosas cancións.

Pechou o acto, como non podería ser doutro xeito, o viño de amandi e xamón do Courel.

Acto de reafirmación, poderoso, emocionante e do que desde aquí queremos dar os parabéns a Vítor e Mari Carme.

Do acto dou conta A Opinión . No perfil do facebook de A Libreira podedes ver máis fotos.

O que estou lendo paréceme (XII): El caballero de la armadura oxidada

2010-05-19T11:03:00.000+02:00

Robert Fisher. El caballero de la armadura oxidada. Barcelona, Obelisco, 2009

Fue un libro que me encantó porque es interesante y desprende varias enseñanzas. También pienso que este libro es un poco triste y a mí me llegó al corazón.

Yo este libro lo recomiendo para que lo lea la gente.

Silvia Neira, 1º ESO

Este libro me pareció muy interesante, aunque al principio es como leer una novela, al final te hace reflexionar sobre cosas fundamentales como la familia ya que el protagonista se preocupa de cosas absurdas y se olvida de lo más importante que son su hijo y su mujer. También saqué la conclusión de que no debes ponerte nunca una armadura como la del caballero, debes mostrarle a tus seres queridos tus sentimientos y escuchar a los demás, pues si no lo haces acabarás quedándote solo.

Este libro me gustó mucho.

Eva Montero, 1º ESO

La otra historia del Rock

2010-05-18T14:00:00.000+02:00

Xa que o ano remata e non chega o tempo para facer todo o que un quere… unha recomendación persoal, dedicada expresamente aos queridos alumnos de música de 4º.
A música popular foi, desde os comezos, estudo casi exclusivo dos sociólogos. Simon Frith é, sen lugar a dúbidas, o mellor e un dos máis reputados estudosos da música popular (todos os seus escritos son máis que recomendables).
La otra historia del rock foi a primeira reflexión seria que lín sobre música popular, e desde a primeira páxina, xeroume preguntas que inda hoxe me fago todos os días.
Como é outra historia, non é unha historia tipo Nacemento, Desenvolvemento e blablabla. Non é o voso libro de texto nin uns apuntes. Este libro está feito por xente diversa que reflexiona sobre aspectos diversos da música popular, desde as Spice Girls ata Marvin Gaye, desde o Hip-hop (en concreto música rap) ata o dance; conecta a evolución das novas tecnoloxías a industria de consumo, e a música popular como obxecto de consumo principal da cultura de masas e polo tanto, obxecto principal de crítica polos filósofos comunistas da Escola de Frankfurt.
Para calquera persoa interesada, para os que escoitan a radio, o mp3, youtube, para os que usamos compulsivamente spotify, para quenes se lles quedan as cancións dun anuncio na súa cabeza… para todos, este libro, resultará interesante...

E por último é unha fantástica fonte de información para todos aqueles que estean a facer unha análise dunha canción de música popular do século XX (e non miro para ninguén…)

Día Das Letras: Homenaxe videográfico a Uxío Novoneyra

2010-05-17T07:46:00.000+02:00

ARCE: Traballando en Madrid

2010-05-13T20:29:00.001+02:00

Texto publicado no blog da biblioteca do IES Vallecas Magerit (Madrid)

Suena música de Scott Joplin.
Abril es el mes más cruel, escribió T. S. Eliot, pero a nosotros quiso mostrarnos su cara más amable. La última semana de abril llegaron, por fin, nuestros colegas, alumnos y profesores, de los institutos Afonso X o Sabio de Cambre (A Coruña) y Siglo XXI de Sevilla. Era el momento culminante de la programación de este año en la biblioteca, tras larguísimos meses de trabajo de mucha gente, y muy especialmente de Manuela y Consuelo, que como las buenas futbolistas, se vio apartada de la final por una lesión inoportuna en el último minuto.
El martes 27 enviamos a nuestras aguerridas runners, Irene, Regina y Berta, a recibir a nuestros invitados al aeropuerto de Barajas y la estación de Atocha, donde enseguida tuvieron ocasión de comprobar la longitud de nuestras escaleras mecánicas (que parece aún mayor cuando están desactivadas) y la pericia y excelencia de los descuideros locales. A continuación, hubo una recepción oficial en la Junta Municipal, a cargo de la concejal de distrito, Eva Durán, que hizo unos pequeños obsequios a nuestros visitantes. Casi sin tiempo para respirar, un autobús descubierto nos trasladó a la Escuela de Hostelería 2 de Mayo (originalmente estaba prevista una flotilla de Cadillacs y limousines Hummer para trasladarnos a todos; pero la crisis galopante está arrasando con todo). La comida consistió en un menú-degustación de más de cuatrocientos platos (apenas un delicadísimo bocado de cada uno de ellos), entre los que podríamos destacar la mousse de humo: una especie de pompa de caviar que contenía en su interior el humo de una brasa de encina. Todo servido en vajillas de porcelana de Baviera, copas de Murano y cubiertos de plata con incrustaciones de cristal de Swarowski. Nos pusieron tal cantidad de cubiertos que, como se decía en Cien años de soledad, más que personas parecíamos ciempiés. Apenas habíamos comenzado con la verbena de postres de la casa cuando ya estábamos de nuevo en el autobús, camino de la biblioteca, donde tuvo lugar un homenaje a los poetas gallegos y andaluces en el que alumnos de los tres centros recitaron poemas, acompañados por Germán Torrellas al cello, Enrique Mestre al piano e Irene Mestre a la flauta. La primera jornada concluyó con un recorrido en autobús descubierto por los más destacados monumentos de Vallecas (?).
Los supervivientes iniciaron la segunda jornada con una visita guiada al Madrid de las Letras, mientras la destacada chef local Regina Gómez (tres estrellas Michelín y otras tantas Magerit) dirigía sabiamente la confección de varios centenares de bocadillos deconstruidos y multiculturales (el jalufo había sido eliminado cuidadosamente de algunos de ellos), que serían consumidos más tarde en el parque del Retiro, acompañados de litros y litros de zumo de Lozoya y Coca-Cola Gran Reserva. Era el día más caluroso del año, así que tuvimos que buscar la sombra mientras hacíamos un safari fotográfico en torno al monumento al Ángel Caído, la famosa escultura de Bellver, el Chino, con sus puentes de madera y sus estanques poblados de nenúfares y lotos, y los palacios de Cristal y Velázquez, antes de desembarcar, nunca mejor dicho, en el estanque, donde, montados en barcas cual forzados de Dragut, los alumnos hicieron una especie de remake de Piratas del Caribe V. Nuestros visitantes gallegos y andaluces aún tuvieron fuerzas para visitar el Museo del Prado durante un par de horas, mientras nosotros recogíamos los restos mortales de nuestros alumnos y los trasladábamos al instituto.
La actividad central de la tercera jornada fue la participación de alumnos de los tres centros en la gymkhana cultural organizada por “Vallecas Todo Cultura”, cuyas primeras plazas, como no podía ser de otra manera, coparon nuestros alumnos. El primer premio fue para el equipo vallecano “Satanases del Infierno” y el segundo para los “Arcitos”, equipo mixto de vallecanos y gallegos. En las próximas semanas se les enviarán a los ganadores los multimillonarios premios. Las actividades de ARCE de este curso concluyeron con la asistencia de algunos alumnos y profesores a la representación de El avaro, de Molière, en el teatro María Guerrero.

Lorenzo Silva: La estrategia del agua

2010-05-12T20:00:00.001+02:00

Lorenzo Silva. La estrategia del agua. Destino, 2010.

Por fin apareceu a nova novela policíaca de Silva.Toda unha delicia, un agasallo para os seguidores dos mellores investigadores da Garda Civil.

Visitade a páxina deste libro e lede os comentarios do autor, onde nos di que:

"Ésta es la quinta novela de Chamorro y Bevilacqua. Dos personajes que me han dado mucho más de lo que podía imaginar cuando empecé a escribir historias y crímenes con ellos, allá por 1995. Regresar a ellos siempre es una responsabilidad, porque me consta que los esperan muchos lectores (y ya se toman buen cuidado de recordármelo, por diversos medios). Esta vez pasó más tiempo del habitual, y para justificar y celebrar el regreso como se merecía, traté de encontrar una buena historia, que me permitiera escribir la mejor novela de la serie. Con menos no se iban a conformar los lectores, y yo tampoco."

Na páxina 65 podemos ler o seguinte:

"Mi teléfono móvil sonó (...) cuando la voz rota de Robe Iniesta atacando el estribillo de Estado policial comenzó a aullar desde el bolsillo de mi americana. Aquel politono me había valido más de una nariz fruncida por parte de algún mando demasiado tieso y más de una mirada de perplejidad por parte de algún malo al que el sonido de la llamada me había cogido interrogando".

Escoitemos ao Iniesta e a Extremoduro:

A música da biblioteca 3: Jazz e Cómic

2010-05-09T14:00:00.005+02:00

Dexter Gordon

Artigos: Público, El País

Na biblioteca contamos con algúns títulos pertencentes a unha serie de Edicións Nocturne. Son unha especie de “greatest hits” do jazz (entendido nun sentido tan amplo que case se pode interpretar como música popular da primeira metade do século XX).

No mercado español hai máis dos que temos na biblioteca, pero xa temos unhas mostras suficientes; podemos achegarnos á trompeta de Louis Armstrong, ao superventas do King Cole, á profunda Billie Holiday, ao Bebop de Charlie Parker, o scat de Ella Fitzgerald, e á Voz eterna de Frank Sinatra. Estes discos veñen unidos a unhas historias cun pouco de realidade e moito de imaxinación cos artistas como protagonistas.

Como extra eu engado a un dos meus músicos favoritos, do quen tamén esta colección ten outro cómic (mais non o temos na biblio, se houbese alguén moi interesado eu o teño na casa) o gypsy jazz de Django Reinhardt

"Vida de este chico", de Tobias Wolff

2010-05-08T21:32:00.009+02:00

Tobias Wolff (EE UU, n. 1945) está na nosa biblioteca desde fai tanto tempo que as veces un parece descubrilo botando as mans nos cedés de Dylan (mentira: non temos un, aínda que si un DVD)) ou nos cómics de Taniguchi (mentira: temos un montón, pero intocados e impolutos, non vaia ser).

Wolff é fundamentalmente escritor de relatos breves; un auténtico mestre e un dos máis importantes agora mesmo nos EE UU, un país no que os escritores de short stories -como din eles- abundan e destacan pola súa calidade (tes posibilidade de ler un de Wolff e moitos doutros autores en Antología del cuento norteamericano, editado-antologado por Richard Ford, colega de Wolff, que podes atopar na nosa biblioteca na sección de Literatura Inglesa). Mais tamén é autor de libros autobiográficos, como este que nos ocupa, publicado en 1989 en EE UU, e en castelán desde 1991 (Alfaguara).

Este relato autobiográfico, que non novela -se ben alguén pode dicir que ten aspecto de tal- narra a vida de Toby (Tobias Wolff) entre 1955-1960, quen dicide cambiarse o seu nome por Jack, pensando en Jack London , o seu heroe, autor que xa non soe ser lido polos adolescentes, alomenos polos destes lares. Primeiro en Salt Lake City, Utah, e logo nun pobo do Estado de Washington, ao oeste, cerca de Seattle, patria do suicida que todos coñecemos. E sempre coa súa nai, pois o pai e o seu irmán, tamén escritor, viven no leste de EE UU. Falamos pois da etapa da vida de Tobias Wolff entre os dez e os quince anos, e aí vemos cómo unha incomprensible carambola vital, ou cósmica, evita o que parecía lóxico e necesario: a entrada de Toby no mundo da delincuencia. Polo camiño atopamos un pouco de todo: rifles apuntando a persoas que pasan pola rúa, falsificación de cheques, fuga a Alaska -ou polo menos o intento-, pelexas, cans, palizas recibidas por un padrastro de imposible personalidade, telepatía entre nai e fillo, mentiras que chegan a ser creídas a pés xuntillas polo seu adolescente creador, condución de vehículo de madrugada a toda velocidade, sen carnet e con can asomado á ventanilla, monxas que se confesan a nenos, arcos , frechas, indios, música, literatura, crentes en extrañas fes, roubo a familias pobres, scouts, simulación, simulación, simulación...

Ou sexa, vida.

(Este ano estuvimos con este libro no club de lectura. e non foi mal a cousa. É un bo libro, pero ademais é un bo libro para ler á túa idade. Supoñendo que os estudantes de ESO e bacharelato lean este blog, claro é... ¿É o caso...?).

Semana das Letras (II): Publicacións sobre Uxío Novoneyra

2010-05-07T07:23:00.003+02:00

Como anticipo á exposición que se inauguaráo vindeiro luns, podemos ver hoxe o folleto que se repartirá ao alumnado sobre Uxío Novoneyra, realizado desde a Biblioteca e en colaboración co ENDL:

Open publication - Free publishing - More uxio novoneyra

Tamén podedes apreciar o traballo feito desde o IES Porto do Son:

Open publication - Free publishing - More uxio novoneyra

E o fermoso do CPI O Progreso de Catoira:

UXÍO NOVONEYRA

View more presentations or Upload your own.

Semana das Letras (I): Webquest sobre Uxío Novoneyra

2010-05-06T16:11:00.001+02:00

Como ven sendo habitual dende hai xa algúns anos, O Segrel do Penedo (IES de Fene) e Biblioafonso, e como unha máis das actividades encamiñadas á alfabetización en información (ALFIN) do noso alumnado e que sistemáticamente se están a desenvolver en ambos os dous centros, vimos de elaborar unha webquest dirixida ao alumnado da ESO na que tentamos facer un percorrido sobre a figura de Uxío Novoneyra e a Galicia que lle tocou vivir a este escritor, referente da nosa cultura e a nosa lingua, a quen se lle adica este ano o Dia das Letras Galegas.

Webquest Uxío Novoneyra

Fomento da Lectura: DesconxeLe

2010-05-06T07:40:00.003+02:00

Nova campaña de Fomento da Lectura: "DesconxLE: Les e Listo. Non caduca".

"A lectura de libros galegos é un acto que nos identifica"

...Celebremos o Día das Letras Galegas mergullados/as nun libro galego e continuemos esa experiencia todos os días. Lermos en galego é un acto subversivo pois é unha maneira de rebelión. Tamén é un acto revelador porque imos descubrir unha riqueza que nos emocionará, sorprenderá e impresionará. Nós, os lectores e as lectoras, tamén necesitamos os escritores e escritoras pois conforman a nosa identidade cultural. Fan que as nosas referencias literarias sexan propias e orixinais.

En maio, e todo o ano, debemos defender a nosa lingua e tamén a nosa literatura. A mellor maneira é séndomos militantes da cultura galega. O noso orgullo de sermos galegos e galegas debe manifestarse nos nosos actos cotiáns. A lectura de libros galegos é un acto que nos identifica. A cultura non debe ser só palabras senón tamén feitos. Feitos como mercar libros galegos, música galega, arte galega, porque iso tamén forma parte do noso compromiso e da nosa vida...

Mónica Pazos Martínez. " A lectura de libro galegos é un acto que nos identifica" en Terra e Tempo.

Lecturas na Biblioteca: anacos e flechazos

2010-05-06T07:40:00.001+02:00

Iniciamos na nosa biblioteca un ciclo de recitais baixo o lema “Anacos e flechazos”. Fragmentos, frases ou poemas curtos que amamos e desexamos compartir, coa intención apenas disimulada de contaxiar o “virus”.

Disfrutamos do teatro (Molière, no vídeo), da poesía (no vídeo), da narrativa. Recitaron adultos (docentes e non docentes) e estudantes (da Eso e do Bacharelato). Contamos nesa ocasión cunha creación propia dun alumno de 1º de Bacharelato. O público, moi atento, expresou a súa ledicia.

Haberá máis!

Terceiro aniversario!!!

2010-05-04T07:30:00.003+02:00

Esta semana, Biblioafonso, o blog da biblioteca O Bosque Animado fai os seus tres primeiros anos de vida. No presente curso superaremos a media dos anos anteriores de 80 artigos por curso o que supón máis de tres entradas á semana. Ademais os blogs do Club de Lectura O Bosque Animado están máis vivos ca nunca (case 100 post)

Este curso Biblioafonso estase caracterizando polas novidades:

-na redacción das entradas coa participación do alumnado,
-na organización do blog con máis ligazóns de carácter documental e divulgativo,

-no traballo conxunto do Programa ARCE,
-no uso de máis ferramentas da web 2.0. ao inaugurar o noso

-Twitter,
-a canle en Youtube e,
-esta semana do aniversario, o noso Facebook.

Mais se estamos realmente contentos é por participar na rede colaborativa extraordinaria das Bibliotecas Escolares Galegas, tanto dos pequechos e dos grandes que diría unha amiga .

2 de Maio: Día da Comunidade de Madrid

2010-05-02T06:51:00.001+02:00

Como outra actividade máis do noso Programa ARCE "A Biblioteca Escolar como recurso documental e punto de encontro", celebramos hoxe, 2 de maio, o Día da Comunidade de Madrid.

En Madrid, cada 2 de maio celébrase o levantamento do pobo madrileño contra a invasión francesa, simultaneamente co Día da Comunidade madrileña. Habitualmente, os festexos lévanse a cabo nas prazas de Oriente, do Dous de Maio, en torno ao monumento a Daoiz e Velarde e das Comendadoras, en pleno centro da capital, do mesmo xeito que na Porta do Sol, o barrio de Malasaña e Móstoles.

A frase do mes: Juan Domingo Argüelles

2010-05-01T07:37:00.000+02:00

Juan Domingo Argüelles

"Ensinar sen pracer é condenar ao sufrimento e ao aburrimento aos que aprenden por afán interesado algo que despois só lles traerá frustracións. A lectura é algo máis que aprender habilidades e destrezas; é aprender a vivir para aprender a ser".

Juan Domingo Argüelles, "Biblioteca, escuela y lectura". En Mi biblioteca, nº 21, páx. 14

Celso Sanmartín, de novo, no centro

2010-04-30T17:44:00.000+02:00

O mércores 28 de abril estivo no noso centro o contacontos (ou “dicidor” pensando en Uxío Novoneyra) Celso Sanmartín. É a segunda oportunidade que tivemos de gozar da súa presenza. Nesta oportunidade fixo dúas sesións diante duns 160 alumnos e alumnas.

A valoración é, coma sempre, moi positiva posto que a motivación e atención do alumnado foi extraordinaria: as caras eran dunha atención absoluta.

O ENDL e o Departamento de Galego do centro organizaron, a través da Biblioteca, outro ano máis esta actividade lúdica e motivadora para potenciar a expresión oral en galego. Dentro de dúas semanas organizarase un festival semellante pero esta vez estará protagonizado polo propio alumnado ao contaren as súas historias previamente escritas.

O cinema e a policía municipal en Lalín