
Brian Selznick. La Invención de Hugo. SM, 2007
Unha estación, os anos trinta en París, dous orfos, un reloxeiro, un autómata, un mago metido a creador de cine mudo, unha librería, unha tenda de xoguetes, unha chave, un rapaz cun parche no ollo dereito e unha lúa debuxada cun foguete no mesmo ollo… Nese mecanismo-atmosfera que recorda a certos contos de Hoffmann, o autor fai deambular aos personaxes nunha historia de misterio e suspense durante unhas cincocentas páxinas… das que a metade son ilustracións ¡do propio autor! Velaí en realidade a auténtica protagonista do libro: a mestura de varios medios de expresión dentro dunha soa obra: novela, ilustración, cómic e cine mudo debuxado. Os debuxos non ilustran/complementan o relato: forman parte del, en pé de igualdade co texto escrito (nun coñecido diario a reseña deste libro foi publicada na sección de banda deseñada e escrita por un famoso novelista) Recorda, nesto, a outros autores que traballaron neste intento: Gorey, Buzzatti…
Correspóndete a ti averiguar se tal intento está realmente logrado, e se a trama resiste ata o final sen sairse as pezas….
(Atención ás páxinas do apéndice: hai unha páxina web onde podes ver que o aparentemente máis fantástico da historia, o autómata, é o máis real… e ben antigo)
Correspóndete a ti averiguar se tal intento está realmente logrado, e se a trama resiste ata o final sen sairse as pezas….
(Atención ás páxinas do apéndice: hai unha páxina web onde podes ver que o aparentemente máis fantástico da historia, o autómata, é o máis real… e ben antigo)
3 comentarios:
Una recomendación muy interesante. Novela negra en formato de cómic.
¿lo tenéis en la bilbio? Me apunto en la lista de espera de préstamos.
Resposta, un tanto tarde, a verdade, a "Lengua y literatura...": Gracias polo comentario, pero lamemto non estar de acordo en todo: Non creo sexa novela negra (talvez "policíaca" ou de intriga, ou "suspense"). Tampouco é en formato de cómic, creo. Aí está o interese da obra: en que é híbrida porque así o quere o seu autor. As ilustracións non son alleas ao cómic, pero non o son. Incluso o cine mudo está presente nelas. (Tampouco é que isto sexa invención deste autor: probablemente é máis antigo que andar a gatiñas).
Pero moitas gracias, outra vez, polo comentario. E tamén a Blanca.
Un saúdo.
Publicar un comentario